Selamlar, yine ben. Son yazılara tepkiler oldukça iyi. O yüzden biraz havaya girdim denilebilirdi aslında bu yazıdan önce, ama malesef bir olay geldi ki başıma bugün, yazacağım konuyu da tarzımı da değiştireceğim. Yoksa yeni dönem aile ilişkileri ve Freud karışık bir şeyler girecektim yine... Ama yok. Sinirlendim, ve bütün konuyu değiştiriyorum. Şimdi odasında Justin Bieber posteri bulunan genç arkadaşlarımız kulaklarını iyi açsın ve dinlesinler beni. Şirinleri falan göremeyeceksiniz siz! Çünkü emin olun onlara da aşık olup her şeyi berbat etmeyi başarırdınız!
Budur abicim! Aferin televizyona! Geçen yaşlıca bir adam çıkıp Deccal'in televizyon olduğunu söylediğinde baya mantık katıp buna anlam vermiştim kendimce ama bu açıdan hiç düşünmemiştim. Sen gel, küçücük çocuğa gözlerini açar açmaz televizyon karşısında aşkın iki insan arasında meydana gelen karşı konulmaz sevgi olduğuna inandır. E tabi bütün dizilerde karakterlerin ya aşkı ya sevişmesi ya da kavgası ele alınıyor. Haliyle bizim 6 yaşında daha ergenliğe girmemiş bir çocuğu alıp televizyon karşısında bunları gösterirsen, bu fıdıman da ilerde milletle sevişerek aşkı arayan bulamayınca da kendisiyle ve etrafındakilerle kavga eden biri olup çıkar. Karşıyım kardeşim yeni nesil aşklara!
Aşk kavramınız yanlış farkında değilsiniz. Aşkın en en en en en en en kötü halidir insana karşı olanı. Milyonlarca insan Hitlere aşıktı II. Dünya Savaşından önce. Bir insana aşık olmak demek tüm benliğini ona emanet etmek demektir. Etmeyin kardeşim! Niye ediyorsunuz? Siz sizsiniz. Benlik benlik. Neyi değiştirme çabası içerisindesiniz?! Aşk her şeye duyulur. Davaya aşk benim en sevdiğimdir. Bu zamanlarda sıkça verdiğimiz şehitler vatana olan aşkları sayesinde hayatlarını feda ettiler mesela. Bizler de o vatanın parçasıyız. Aşk her şeye duyulabilir yani. Yeter ki bunu hissedip gerçek anlamda kendini feda edebilecek bir yapı olsun arkasında.
Peki ben bu hale nerden geldim? Neden aşka böylesine gerçekdışılığa itiyorum? Bilmiyorum galiba dersem yalan olur. Hokkalı bir yalan hem de. Bana da televizyonda öğretilen aşkı bir kere hissettim dedim, sonra sevgiyi keşfettim. Bu sefer de bir arkadaşıma aşık oldum. Yanlış anlamayın, ilişki babında aşık olmadım. Onla arkadaşlığıma aşık oldum. Ama gel gör ki bu sefer de arkadaşa aşık olunmayacağını anladım. Bilmiyorum. Kafam çok karışık çünkü ne yapmam lazım bu sefer ben de bilmiyorum. Hayatıma ilham olan insanlardan birini kaybettim çünkü aşklarımızın temelleri farklıydı. İnsanları kaybetmek bu kadar kolayken ben onu kaybetmek istemiyorum. Ama kısmetse de kısmettir. Bakalım ne olacak...
Bu arada bir noktaya daha "değinmek" istiyorum. Beni insanlığı ilişkileri sürekli sorulayan ergen konumuna sokmazsanız sevinirim çünkü değilim. Ben herkesin kendi hayatının kendi içinde mükemmel olduğunun farkındayım. Yani geçen yazımda sövdüğüm Hilal Cebeci'nin arkasında durmak için zaman harcayabilecek insanların da, gece kulüplerinde kızları kaldırmayı başarı sayanların da kendilerince haklı olduklarını kabul ediyorum. Hatta bu hayatların yanlış olduğunu kesinlikle reddediyorum. Yazdıklarım kıskançlıktan değil, sadece sorgulamaktan. Ben gördüğüm her şeyi sorguluyorum, aklıma takılan şeyleri de buraya yazmak istedim.
Bu yazıya belki daha sonra bir şeyler ekleyebilirim çünkü bu iyi bir ara geçiş yazısı oldu. Duygularımı açtım millete gece gece.. Kısmetmiş demekten başka bir çaremin olmadığı duygularımı...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder