Bu Yazı Bir Küfürdür.

Evet. 

Eski yazıyı bir süre tuttum, 

bir çok insan da okudu sağolsunlar, 

şimdi yerine koymam gereken yazıyı da koyuyorum. 

Ey Türk Gençliği! Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir. Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek, dahilî ve haricî bedhahların olacaktır. Bir gün, İstiklâl ve Cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerâit, çok nâmüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri şahsî menfaatlerini, müstevlilerin siyasi emelleriyle tevhit edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir. Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi, vazifen; Türk İstiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!

Mustafa Kemal Atatürk 20 Ekim 1927

Başlangıçlar

Başlangıçlar her zaman bir umut olmuştur benim için. Her başlangıç bir hevestir, bir çıkış kapısıdır belki de benim için. Aldığım her yeni kitap, her kıyafet, her eşya; Başladığım her ilişki, her arkadaşlık ya da kalkıştığım her iş... Hepsi böyledir benim için. Hele başlığını attığım her yazı bir başkadır benim için. Çünkü başlığını atabildiğim bir yazı aslında bitirebileceğim bir yazıdır. Başarabilen var mıdır bilmem ama ben başlayamadığım şeyi bitiremem.

Bitirmek kolaydır ama başlamak çok zordur. Başlamak; aynı zamanda da karar vermek, belki de bir sorumluluk almaktır çünkü. Hele günümüzde düşüncelerini yazıya dökmekten bile korkan bir neslin yetişmiş olduğunu ve hala da yetişiyor olduğunu düşünürsek, karar vermek daha da ürkütücü bir durum haline gelmiş olabiliyor toplumun çoğu bireyi için.

Burda oturup tabi tutulduğumuz zorunluluklar, sistemler hakkında konuşmayacağım tabi ki. Ya da eğitim sisteminin ne kadar "şeker"(!) olduğundan da bahsetmeyeceğim. Hepimiz biliyoruz ki eğitim sistemimiz ve bununla beraber tabi olduğumuz her şey çok "şeker"(!!!). Daha iyi olamazdı cidden...

Burada gerçekleştirmek istediğim sadece bir başlangıç daha yapmak. Uzun süredir ara verdiğim şu yazma işine değerli dostum Yiğit vesilesiyle tekrardan "başlamak" niyetim. Çünkü başlangıçlar her zaman güzeldir benim için. Daha bitmemiştir ve her şey olabilir. Olabilecek yüzlerce ihtimal, gerçekleştirilebilecek onlarca hayal vardır başlangıçlarda. Ama ancak bitirmekten korkmadığımız zamanlarda başlangıçların bir anlamı olur. Bitmesi gereken bir şeyi sürdürmeye çalışmak hem o yüzlerce ihtimali hem de o onlarca hayali teker teker alır elinizden çünkü. Çünkü ne kadar klişe olacak olsa da bitmesi gereken bir şeyin ardından yeni bir başlangıç kollarını açmış sizi bekliyor olacaktır kıyıda köşede bir yerde.

E tabi bu başlangıçların da suyunu çıkartmamak, lafı çok uzatmamak gerek. Ben de lafı çok uzatmadan yazıma son noktayı koyayım. Merhaba dinleyici, okur, yazar ya da her neyse.

Tuzluk

Günlerimiz sayılı. Tuzluktaki tuz taneleri gibi mesela. Şu an epey fazla görünseler de sonsuz diyemeyiz ne yazık ki. Ve daha acı olanı da o taneleri saçma sapan yerlere bırakmayı alışkanlık haline getirmiş olmamız. Bazen çorbamıza, bazen içkimize, bazen yanlışlıkla masamıza hatta üstümüze başımıza döküyoruz o taneleri. Bazen de yemememiz gereken bir yemeğe boca ediyoruz onları. Sonrasında pişman oluyoruz belki de. Ki pişmanlığın en saçma duygulardan biri olduğuna inanmış biri olsam da etrafımda pişmanım diyen insanlar görmüyorum diyemem. Hazır pişmanlık demişken pişmanlık yoktur, ders almak vardır derdi biri. Hatırlayamadım ama şimdi kimdi. Neyi hatırlıyorum ki zaten? Hiçbir şey olmamış gibi şu an. Sanırım sonunda reset attı zihnim.

Çok güzel bir başlangıç yaptım kendimce şu son günlerde. Ufaktan yeni bir hayat, yeni alışkanlıklar, yeni arkadaşlar edindim. Bambaşka bir şey oldu şu hayat benim için. Ne kadar görsen de her zaman görecek bir şey daha varmış, bir daha anladım. Hani boksörler filan uzun bir koridordan geçer ya ringe çıkmak için, işte o koridordan çıkmış gibi hissediyorum. Daha başlamadı bile hiçbir şey. Tamam karanlıktı, bir şey göremiyordum ve inanın çok hata yaptım. Hem de tekrar tekar, bile bile. Ama pişman mıyım? Tabi ki değilim. Günlerce o koridorun sonundaki ışığa doğru bazen süründüm, bazen koştum, bazense ağır ağır umursamazca yürüdüm. Yoruldum, yara aldım, yok abi bu koridorun sonunu getiremeyeceğim de dedim. Doğru düzgün görmesem de işte dünyanın en güzel kadını dedim saçma sapan insanlar için. Güvendim, güvenimi boşa çıkardılar. Güvendiler, güvenlerini boşa çıkardım. Ama en zoru o koridorun son kısmı oldu. O neydi be öyle. Duvarlara çarpa çarpa, kafa göz darmadağan attım kendimi o koridordan. Daha maça çıkmadan dayağımı yedim yani temiz bir şekilde. O reset atma olayı da sanırım o ara oldu.

Şimdiyse ortalık fazlasıyla aydınlık. Gözlerimi acıtıyordu bu aydınlık ama alışıyorum sanırım zamanla. Etrafımda bir sürü insan çığlık atıyor, bağırışıyor. Şakalaşıyor, birbirlerine ikram ediyorlar. Arkama bakıyorum, kapkaranlık bir koridor. Yüzümde sadece bir tebessüm var. Sonra da önüme bakıyorum; biraz umutla, biraz endişeyle biraz da ne yapacağını bilmiyor olmanın verdiği mallıkla gülüyorum bu sefer. Hayır tebessüm değil, yarılıyorum bildiğin. Bence çok eğlenceli olacak. Çünkü tuzluğum hala yeterince dolu ve bu sefer tuz tanelerim gitmeleri gereken yerlere gidecek sanırım. Daha dik duruyorum artık, yüzümde yine bir gülümseme. Hep güldüm zaten ben. Gülmeyeceğim de ne yapacağım allah aşkına? Şu an sadece ihtimaller var tabi ki. Ne olacağı belli değil ama neticede ihtimaller havuzunda yüzmek değil de ne şu hayat?

Kişisel bir İtiraf ve Şeytanın Dünyevi Rüşvetleri

Biz eskiden değil ev araba almak, dışarıdan yemek söyleyemezdik. Şimdi şükür Allah'a ki maddi durumumuz evler ve arabalar alabilecek duruma geldi. Tabi her şeyde olduğu gibi para kazanmanın da olumlu ve olumsuz tarafı var. Ben de şahsen savurganlık ve zamansızlık problemlerini yaşadım olumsuz sonuçları olarak.

Paralı doğup, paralı yaşamış ve paralı ölecek insanlar bir görev olarak yaparlar yardımları. Hayatlara bakışları da farklıdır. Bu durum onların yarattıkları bir durum değildir, zaten var olanın sonuçlarıdır. Kimseyi zengin doğduğu ve zengin öldüğü için suçlayamayız. Ama geceleri yiyecek bir şeyi olmadığı için aç yatan adam kesinlikle daha değerli bir açıdan bakar hayata.

İşte ben de böyleydim eskiden. Verdiğim bir liraların babamın 1500 liralık maaşının bir parçası olduğunu bilir, bakkaldan bir şey aldıktan sonra kesinlikle para üstünü sakızla tamamlattırmazdım. Biraz garip bir çocuktum aslında. Hala da garibim. O kadar ki bakkal amca ile kavga etmiştim bir keresinde bana sakız vermekte ısrar ettiği için. Bilirsiniz ki bu klasik bir yöntemdir. Çoğu bakkal para üstü kalan elli kuruşları ödememek için hiç satamadığı sakızları verir tüketiciye. 6 yaşımdan bahsediyoruz bu arada ha öyle aklınıza 13,14 yaşlar gelmesin. Neyse babam akşam 10'lara 11'lere kadar çalıştığı için de bende aşırı bir "paranın kıymetini bilme" durumu oluşmuştu. O yüzden de bakkal amca beni marketinden kovdu bir keresinde sakızı kabul etmedim diye. Elli kuruşu da ödemedi. Sonra ben de olanları anneme anlattım, annem de gitti adamla kavga etti. Sonuç,bakkalın tuttuğu bir veresiye defterimiz oldu. Ödemediği elli kuşularımız not ediliyor, belli bir fiyata çıkınca da ihtiyacımız olan malzemeyi bedava alıyorduk. İlk defa ailemin gözüne girdiğim gün o gün olmuştu.

Sonra işler değişti tabi. Şükürler olsun ki babamın çalıştığı firmayı yabancı bir şirket aldı ve kazancımız da şirketin büyüklüğü ile doğru orantılı olarak arttı.

Bir yerde duymuştum, diyordu ki Allah bize Şeytan'ın bizi dünyevi zevkler ile kandıracağını söylemiş. Ben inançlı bir insanımdır ve inanırım. Ama benim inancım zekattı oruçtu hactı falan değildir. Benim inancım inanmaktan hoşlandığımdandır. Bu konuya daha sonra değineceğim.

Allah diyor ki Şeytan sizi dünyevi zevkler ile kandıracak. O zaman bu sözün altındaki "dünyevi zevk" anlayışını sorgular ve düşünürüm ben de otomatik olarak. Nedir bu dünyevi zevk? Çok basit. İnsanın bu hayatta neler zevk almasını neler sağlar? Şimdi düşünseniz aklınıza hemen son model bir araba, dünyalar güzeli ya da yakışıklısı bir sevgili ya da mutlu mesut ve sağlıklı bir aile gelir. Bunlar dünyevi zevklerdir. Peki bu dünyevi zevklerin hepsinin ortak yönü ne? Para. Evet sevgili dünyadaşım, para. "Dünyevi Zevk", paradır. Zoruna mı gitti? Son model arabayı neyle alacaktın ya? Dünyalar güzeli karılar neye bakıyor artık erkeklerde? Dünyalar yakışıklısı erkekler ya neye bakıyorlar kadınlarda? Güzelliğe mi? Baba herkes otomatikman uzayda yaşıyor ama sen baya bir uzayda yaşıyorsun. Beş kuruşsuz bir kadına bakar mı joleli saçlarıyla ve karnındaki baklavalarıyla dizi çeviren Kıvanç ağabeyimiz? Bakar diyorsan pasaparola Mehmet Bey! Peki ya mutlu mesut sağlıklı bir aile? O da mı gol değil arkadaş?! O da mı paraylan?! Evet dostum o da paraylan. Mutlu insan ne istiyordu? Güzel eş güzel varlıklar. Sağlıklı insan ne istiyordu? Pahalı özel hastaneler, Miami'li estetikçiler. İngilizcede güzel bir laf vardır. "Do the Math" diye. Ha işte ondan.

İşte biz de Şeytan'ın kulağımıza fısıldadığının farkındalığını zamanla paramız ola ola kaybettik arkadaşlar. Bunu bir suçlama olarak algılamayın daha çok bir itiraf olarak algılayın. Gerçekten de zamanla elli kuruşluk sakızı dert eden Yiğit gitti, yerine oraya buraya abuk subuk paralar saçan Yiğit geldi. Ve bunu daha önceki yazılarımda yazdığım gibi şımarık çocuk harcamaları olarak da algılamayın. Çok basit şeylere paramızı harcamaktan bahsediyorum ben. Belki de burda okuyan arkadaşların şu an akıllarına gelmeyecek para harcamaları. Mesela elektrik. Kime sorsan çevrecidir, tutumludur. Ama kimse ya 5 ampul yanıyor odada 3 tanesini kapatsam ne fark eder ki demez. Ha anne babası der, neden çünkü parasını onlar ödüyorlardır. Belki de yanlış düşündüm. Bu bahsettiğim resmen şımarık harcamaları. Sadece o kadar pişkinleşmişim ki kendi içimde bu harcamaları fazlalık olarak görmüyorum. ÖTV yani. Özel Tüketim Vergisi. Yeni bir TV kanalı değil.

Şimdi gelelim okuyanları suçlayacağım noktaya. Buraya kadar okudun ve belki de vicdanında bir sızlama oldu. Dedin ki ulan bu gavat doğru söylüyor, odaya bak aq sanırsın içeride ampullerin dayanıklılığını ölçüyoruz. Ya da hakkaten ha bu dingil haklı aq. Paso dışardan yiyorum. Biraz ev yemeği yesek de tasarruf yapsak. Ama bunları diyenlerin olduğudan emin olduğum kadar vicdanında en ufak bir kıpırdanma olmayanlar da var. Neden? Çünkü hayatında hiç acı çekmemişler de ondan. Acısızlığın değerini bilmiyor o arkadaşlar.

Şimdi ben ne gavatım ne de dingil. Orda anlaşalım. Ben belki de seneyeden itibaren bir daha karşınıza hiç çıkmayacak zavallı bir insan evladıyım. Ama yemin ederim ki burda kimseyi suistimal etmiyorum. Yemi ederim ki kimseye de bir garezim yok. İnsanlara kızmak onlara küsmek saçmalığın daniskasız zaten. Ee, niye ben sövüp duruyorum peki burdan size? Çok basit. Farkındalık yaratmaya çalışıyorum da ondan. 5 yaşından beri araba kullanmayı hayal eden bir çocuk düşünün ki 18 yaşında hemen ehliyetini alıyor ve araba kullanmaya hazır. Bu zatı muhterem vatandaşın arabası olmadığını farkettiğinde yaşayacağı hayal kırıklığını hissedebilir misiniz?

Babam bana derdi ki hayatta en en en güzel şey kendi paranı harcamaktır. Kesinlikle katılıyorum ona. Hem de delicesine bağnaz bir şekilde. Daha hayatımda hiç kendi paramı kazanıp harcamadım ama babamın bu dediğin doğru olduğuna her şeyimle katılıyorum. Keza hayatında hiç kendi parasını kazanmamış olduğundan mutsuz olan ve mutluluğu da alkol şişelerinin diplerinde ya da tanımadıkları kızların hamilelik testlerindeki tek çizgide arayan dingiller biliyorum. Altlarında Porsche'ler Ferrari'ler takılıyorlar bu arkadaşlar, ama mutlu olmak için illa bir gece kulübüne gidip kızlarla hoppidi hoppidi dans etmeleri gerekiyor. Gerisi belli zaten. Şayet adamın Ferrari'si var. Eve götürecek kız bulmakta zorlanacağını sanmam.

Demek istediğim şudur ki sevgili meslektaşlarım, Ferrari'sini kendi parasıyla almış bir insan eğlenmek ve hayattan zevk almak için gidip de o ferrari yoluyla karı kız tavlamanın peşine düşmez. O Ferrari'sine bindiği andan itibaren mutlu olur zaten. Mutluluk onun için Ferrari'ye binebilmektir namuslu bir şekilde. Yani o, Şeytan'ın onu yoldan çıkarmaya çalıştığı yolda, Şeytanı alt edendir. Üzerine bir de tanımadığı bir kızla sevişerek fizyolojik bir zevk, mutluluk elde etmeye çalışmaz.

Bunu da anlamam. Millet niye sevişmek için bu kadar can atıyor? Biri bana açıklarsa gerçekten mutlu olacağım. Ben hayatında sevişmemiş bir adam değilim. Ama sevmediğim, tanımadığım insanla da sevişmem yani niye sevişeyim ki? Yarış mı amına koyayım bu kim daha çok kadınla yatacak ya da hangi kız daha çok sevişmeden durabilecek? Neyle neyi satın almaya çalışıyorsunuz biri bana açıklasın. Seks sevgiyi getirmez arkadaşlar. Biliyorum aranızda öpüşmenin ve seksin sevgi sonucu ya da sevgi sebebi olduğunu düşünenler var. yanılıyorsunuz. Eğer ortada insani bir etkileşim yoksa (bakın insani diyorum fiziki demiyorum) hiç bir halta yaramaz sevişmeniz. Buna rağmen ben her türlü düşünmeye çalışan bir adam olarak konuyla alakalı iki arkadaşımla konuştum. Bu iki arkadaşımın tek ortak yönleri bendim ve alkollü bir gecede sevişmişlerdi. Merve'ye (Birinin ismi bu olsun) neden hiç tanımadığı biriyle seviştiğini ve pişmanlık duymadığını sordum. Çünkü ben olsam anlamsız bir şekilde başkasının özel hayatının parçası olduğuma yanardım. Suçlardım kendimi. Kendisi dedi ki (Selim varsayalım çocuğun adını) Selim'le seviştiğimde inanılmaz bir kişilik hissettim. Sert, güçlü, kararlı, yaşamış geçirmiş bir karakter. Onunla sevişirken onun gerçek benliğini hissedebildim. Ayrıca inanılmaz fiziksel de bir zevk aldım. Hayatımda hiç onun kadar iyi sevişen biriyle beraber olmamıştım. ben de tabi ki "vay canına!" diyerek hemen gittim Selim'in yanına. Dedim ki üstad, Merve ile sevişmişsin. Hayrola? "Hee seviştik" dedi Selim. "Neden lan?" diye sorduğumda da, "Abi Ilgın'ı unutamıyorum ya. Bir 'distraction'a ihtiyacım vardı. Dedi. Ne bekliyordun lan gargamel, Selim çıkıp abi hayatımın aşkı da o yüzden seviştim mi diyecekti. Adam o kadar değer verse zaten gece tanıştığı kızı direk evine götürmez değil mi? Beni sevsin beni anlasın diye romantik bir ortamda sohbet etmeye götürür. Bilir ki zaten kız onu severse, onu anlarsa sevişecekler. İsa ya da Muhammed olmaya gerek yok. Allah sana akıl vermiş kullan.

Çok mu konuştum ki? Bilmiyorum, bu konu beni kıl ediyor. Kadınlar kendilerine biraz daha çeki düzen vermeliler. Keza erkeklerde...

Bunu okuyan arkadaş, bil ki insanlar paranın esiri olmuş durumdalar. Sistem diye geveleyip duruyorum. YGS ya da LYS'deki sistemden bahsetmiyoruz heralde burda. Paraya dayalı gavatlık sisteminden bahsediyoruz. Soracak olursanız ki sen sistem dışı mısın, haşa derim. Ben bu sistemde kendimi koruyabilmek için çabalıyorum. Yoksa odamın avizesinin bağlı olduğu çok sağlam bir kanca var. Halatı çoktan oraya bağlar, ilmiği çoktan başıma geçirirdim. Sistemin bir parçasıysan, para için yaşayıp çocukların için ölmekten başka bir yolun yok çünkü. Bu da tabi ki hayatın anlamanı teke indirgeyen bir konsept. Ve hayatta sadece teklik varsa, hep en üstte olan da vardır. Düşünün biraz. Sizin hayatınız anlamı ile başkasının hayatının anlamında farklılık var mı? Yoksa, o tek düzeliğin kazananı kim?

Sessizlik Konuşur Mu?

Sizlere dürüst davranacağım, mükemmel insana yakın bile değilim. Olmak istiyor muyum? Elbette isterim öyle bir şey varsa ama mükemmel insan nedir lan? Var mı öyle bir konsepti bilen? Kafanızdan konsept uydurmayın.

Bana ilham olan insanlara ne kadar saygı duyduğumu söylemiştim, bugün de bunun bir kanıtını ortaya koyacağım. Bir zıplayan maymun çıktı blog'uma yorum yapmak gibi bir muhteşemlikte bulundu. Ben sövdüm ona ergen diye falan ama o ti'ye aldı adam gibi yorum yaptı falan. Saygı duydum. Ama yine de ergen yani yalan söylemeyeceğim ama en azından karakter sahibi bir ergen :) (Not: Ergenleri severim. Komik yaratıklar. Ben de bir ara ergendim. Pek komik değildim. Belki de o yüzden şu an ben bunları yazıyorum, o insanlar hayatlarının keyfini çıkarıyorlar)

Ha bir de asıl konuya geçmeden önce Tamamen Perde Arkası yazıma aşk ve sevgili temalı yorum yapan Adsız arkadaşı kınıyorum ve sürekli kendini başkalarına bağlama alışkanlığından vazgeçmesini diliyorum. Ayrıca kim olduğunu biliyorum. Yarın göreceğim seni. O zaman alırım hesabını. Hoşlandığım kimse yok, platonik bir aşkım var. Milletin eline malzeme veriyoruz oyalansınlar diye, onlar yine başka şeyler arıyorlar uğraşacak. Aşığım lan başka bir şeye varmayın bunu. Platonik hem de ordan bir şey çıkmaz. Aşk hayatıma girmeyin dingiller.

Şimdi konuya dönebilirim. Öncelikle bana ilham olan metini koyalım buraya da Şovalyelerin Çaycı'sı ünlü olsun. Sevdim bu lakabı.

İlki bu:

insanın amacı
istediğini tamamıyla aktarabilmek değil
karşısındakini bütünüyle anlayabilmek olmalıdır
ancak o zaman konuşmaya gerek kalmaz
sessizlik senin için konuşur

lan bide anonim ayrı bi hava katıyo


Üstadım öncelikle ayrı bir hava falan katmıyor. Kim olduğunu gizlemen saçma çünkü kim olduğunu söylesen daha rahat yorum yaparım yorumun ile ilgili. Neyse. Benim cevabım ve ardından onun cevabı da şu şekilde.


Yiğit Yılmaz


Sessizlik konuşmaz hacı klişelere takılma. Sessizlik düşündürür.

Anonim hava katıyor o konuda katılıyorum ama çay işi sakata geliyor.


Adsız


niye sakat ya ayrıca sessizlik konuşur amk bide böle bi klişe mi var onu bilmiorm da neyse aga en basitinden bilmiorm ne kadar yakın arkadaşların var ama çok yakın arkadaşlarının yanında hiç konuşmadan durduğunda bi huzur vardır, anlaşma vardır ama tanımadığın insanlar arasında isen sürekli insanlar bi konu açma ihtiyacı duyar sessizliğe katlanamaz, hani klasik muhabbet açamama geyiği vardır ya komiktir ya sürekli herkes yeni bi şeyler söylemeye çalışır bi türlü ortak olay çıkmaz sürekli bi çaba bi üzüntü karşındaki sıkıldı diye :D bak şems le mevlanaya akmışlar ayrıca :D


Şimdi tabi aslına bakarsanız zor ve düşünülmeyesi bir konu gibi gelebilir ama benim ilgimi çekti. Lo dedim ki kardeş, harbiden neden susuyoruz da böyle sanki daha iyiymiş gibi geliyor? Sorgulayın kardaşlarım. Sorular sorun. Araştırın. Bakın Yalçın Abi'miz neler başarıyor sorgulayıcı araştırmacı gazeteci kimliği ile Flash TV'de. Bu Blog işi de güzel ha reklam falan siklemiyor kimse. Ayrıca bir dip not daha ben normal hayatta böyle küfürlü konuşmam yazarken rahat oluyor diye yazıyorum.


Konuya geri dönecek olursak, sessizlik konuşur mu düşüncesine karşı ilk tezim, insanın bencilliği ile ilgili olmuştu. Dedim ki, insan "deep inside" o kadar kendisini ve düşüncelerini başka insanlardan üstün görüyor ki, bu en yakın arkadaşı dahi olsa karşısındakinin düşüncelerine saygı duymasını engelleriyor. Yani aslında mantıklı bir olguydu, hala da biri gelip bu daha mantıklı diyebilir çünkü kimle ne konuşursan konuş, odak noktası hep kendi düşünceleri ve kendi haaytıdır insanın. Ha derseniz ki o zaman yeni tanıştığı bir insan ile niye konuşuyor sürekli, buna da bu tez içerisinde şöyle bir mantık getirebilirim ki, insan yine kendine olan güveninden dolayı kendi çıkarları doğrultusunda karşısındakini etkilemek için bu işlemi yapar. Günlük hayatımızda pazarda "Param olsa da ben alsam" ya da önemli bir iş toplantısında "mistır James ben bu sözleşmeye götümü verirdim siz de paranızı verseniz olur" şeklindeki diyaloglar ile bu tezi destekleyebiliriz. İki dakika önce tnaıştığın dünya seksisi bir kız ile bir erkek onu yatağa atmanın hayaliyle sohbetine dahil eder. İki dakika önce tanıştığı patronu ile konuşan bir kadın onun gözüne girebilmek ve iş hayatında daha güçlü olabilmek için konuşur. Çıkar ilişkisi arkadaşlar. Ne oluyormuş? Very Big Cats on the tabela.


Anlamayanlar için bir örnek vereyim. Bir ağaca 22 inçlik bir jant astığınızı ve çırılçıplak o jant'a kafa attığınızı düşünün. Ne oldu? Gülmediniz mi? Örnekle konunun ne alakası mı var? Hacı salla, çek ordan bi cigara.


Bu güzeldi ama bu kadar basit ve insanı küçük düşürücü bir sistem olamaz diye düşündüm. Sonuçta okuyanlar bilir ben insana inanırım. İnsan her zaman Allah'tan sonra en güçlü ve en etkilidir. O yüzden de İnsanın genel olarak kötü bir varlık olduğuna inanmam. Bu yüzden de sessizliğin getirdiği anlama yetisini BBKing'in Blues çalmasına benzettim. BB dinlemeyenler için bir Thrill is Gone çakalım.







Gördüğünüz gibi kalitede sınır yok. Bir evinize gelip ayaklarınıza masaj yapmadığım kaldı valla. Sırf bu blog'u okuyan birisi bile az çok genel kültür sahibi olur. En azından kız istemeye gidecek kadar görgü ve kültür sahibi olur. Ama babası verse de bu kafayı bulmuş bir adama kız gelir mi bilemem.


BB King'in bana sorarsanız kendine has bir Blues anlayışı vardır. Müzisyen de değilim (Bu arada birisi çıkıp kardeşim siyasetçi değilsin, filozof değilsin, ekonomist değilsin, iyide sen nesin lan diyecek diye çok korkuyorum çaktırmayın.) ama şarkılarındaki duyguyu ve mesajı bana sorarsanız diğer şarkıcılar gibi notalar ile değil esler ve komalar ile verir. Dinleyin anlayın. Sonra bu örneği diyaloglar ile bağdaştırın.


Diyalog örneğine geçmeden önce şunu da alt yazı olarak geçmem lazım ki kadınlar bu teorimde soru işareti çünkü bu konuda kadınlar hakkında bir bilgim yok fazla. Bayan değil, kadın. Bazıları takmış durumda.


Şimdi bir diyalog düşünün. Feyyaz'ın diyalogları gibi değil ama adam gibi iki "kanka"nın ciddi bir konuda sohbet ettiğini. Biz insanlar belki kötü niyetli değiliz ama mükemmel de değiliz. Malesef sohbetler sırasında karşımızın ne dediğinden çok bizim ne diyeceğimize odaklanıyoruz. Bu konuda Sovalyeler Çaycısına katılıyorum. Ancak sessizliğin konuşması kadar da saçma bir şey göremiyorum bu durumda. Bu teoriye göre oluşan sessizliklerde iki taraf da diyalog ve konu üzerinde düşünecek vakti buluyor. Arabayla giderken vites değiştirmek için gazdan ayağını çekmen gibi. O sessizlikte millet bir sakinliyor bir kendine geliyor sonra az çok düşünüyor, yeni ve sabit olmayan fikirler oluşturuyor. Ona göre hareket edince de sanki sessizlik konuşmuş gibi geliyor. Halbuki yok öyle bir şey. Lan kusura bakma çaycı ama ben şu an evdeyim. Çok da sessizim. Ama kimseyle konuştuğum yok. Yani iyi güzel düşünmüşsün de katılamıyorum yani ne yapayım!


Sessizliğin konuşması, sesliliğin susması falan, bunlara bu kadar kafa yormayın. Ben yoruyorum sizin için zaten yeterince. Ha bir de rica edeceğim potansiyelin var gelişiyorsun falan da demeyin. Çünkü ben ne yaptığımın farkındayım. Zaten gelişmek için yazıyorum bu blog'a yoksa zerre umrumda değil yani bir iki dingilin birbirlerini düdüklemek için yaptıkları sürüngenlikler. Düdüklemek gençler. Güzel kelime. Bol bol kullanın evde. Tok karnına günde 2 kere öğlen ve akşam. Sabah sakın almayın.


Yalnız efendi gibi yorum yapanlara da saygım var. Mesela diyorlar ki, çok kaba ve üstten bakıyorsun insanlara. Haklısın. Kötü ama sen sanki çok eşit bakıyorsun herkese dünyada normalde herkes kendi düşüncesini başkalarının fikirlerinin arkasına koyuyor da ben burda bir iki düşüncemi paylaşınca "arrogant" oluyorum. Alın size SAT kelimesi. Daha ne fayda yapalım ya...


Mesela bir diğer yorum da duygular ile ilgili. Yok duygusuz yazıyormuşum sürekli düşüncelere kapılıp makina gibi yaşıyormuşum falan. Reiz, iyi düşünüyorsun ve katılıyorum son yazılarda fazla duygu yok. Ama bizdeki duygu da yarım saat önce tanıştığı kızla 20 dakika sevişmek için binbir takla atanlardan farklıdır yani ayıp ettin. Ne? Erken boşalmam mı? Rakamlara takılma fesat herif. Ne terbiyesiz mi? Evet.


Vay be güzel oldu bu yazı. Hoşuma gitti. Yazarken keyif aldım. Umarım siz de almışsınızdır diyeceğim ama... Aması yok. Alın alın keyif alın daha da okuyun ben de daha fazla feedback alıp daha fazla gelişeyim. Ama öyle böbürlene böbürlene bakmayın bu ülkede Arnold Şvartzanager Californiya eyalet başkanı, Hakan Şükür milletvekil. Gelecek Justin Bieber, Selena Gomez ve Ruyamız Hamdolsun ablaların ellerinde. Ah Küçük İbo ve Sezercik yönetecekti bu dünyayı. Bakın şeref namus haysiyet nasıl önemli olurdu hepinizde...


Çok konuştum boş konuştum. Öpüyorum, seviyorum. Leon filmini seyredin. Adam gibi arabalar alıp hayvanlara iyi davranın. İçkiyi azaltın sohbeti arttırın, kuş üzümünü fazla koyup fındızı azaltın. Kebap ile, hele hele çiğ köfte ile kola içmeyin ayran için. Bambi'den çift kaşarlı tavuk dürümü deneyin. Öpüyorum seviyorum. Ya da boşversene...

Kısadan bir Kadın / Araba Analizi ve Klasik Arabalara Bakışa Bakışım

14 oldu. Seriye devam etme sebebim artık bir marka gibi. Blog Yazısı diye postlayınca Facebook'a, birden herkes atlıyor. Neden daha tam çözemedim. Ya Blog Yazısı yazacagım ya da sansasyonel bir başlık atacağım sanırım okunmak için. E hayatında kitap okumayı alışganlık haline getirememiş ben bilirimciler dünyasında da blog yazmak hele de bu denli sürekli, iğneleyici ve hatalı şekilde zaten başlı başına bir riskti.

Komik bir giriş yapalım. Okan seyredenler orda müzik grubunda komik bir çocuk vardı onun şu diyaloguna şahit olmuşlardır. Olmayanlar seyretsin. Seyretsin seyretsin. Ciddiyim. Komik lan. Cidden.





Evet. Gerçekten bence iyi komedi budur yani komik abi fazla kurcalamayacaksın. Surat falan. Feyyaz taklit etmiyor bence, ediyorsa da banane lan. Güldüm işte. Keşke bunu diyebilse herkes. Ama yok altında illa bir anlam bir çözünüm olmalı her sırıtmanın. Sanki sen mutlu olunca tüm dünya kurtulacak amına koyayım. Aa unuttum tüm dünyadan daha önemliydin sen.


Bölümlük laf sokmamı da yaptığıma göre şimdi konuya girelim.


13 tane yazı yazmışım. Uğursuz sayıyı geçtim heralde. O yüzden bu sefer bildiğim ve sizin de ilginizi çekebilecek bir konuyu ele alacağım. Erkekler, Kadınlar ve arabalar. Size uygun araba hangisidir? Erkekler arabalara ne gözle bakarlar? Kadınlar gözlere ne arabalarla bakarlar? Arabalar erkeklere hangi kadınlardan bakarlar? Ve bakarlar kadınlar erkeklere hangi arabayla? Hepsi iki enter aşağıda


Öncelikle belirteyim araba kullanmak çoğu insan için gaz ve fren arasında gidip gelen ayağın iler geri hareket yaparken kollarında gideceğiniz yöne doğru gitmek için direksiyonu çevirmesinden ibarettir. Bu sadece bir düşünce değil bir hayat felsefesidir. Bana abartıyorsun demeyin. Siz karşınızdakinin bir kelimesinden neler çıkarıyorsunuz, ben de arabaya bakışlarından o kadar anlam çıkarıyorum. Bakın yukarda yaptığım tanımı araba kullanmak sayan ve bunu hayat felsefesi tanımlarında kullanan bir çok gavat var. Gavat yolsuz birleşmelere aracılık eden kişi demek. Evet, bu gavatlar şimdi etrafta oksijen tüketip diyorlar ki, hayat araba kullanmaya benzer. Yeri geldimi en zorlu yokuşlardan, en sarsıntılı yollardan, en kaygan zeminlerden geçebilmek için en iyi arabaya sahip olmalısın. Günü geldi mi gaza basmalı, günü geldi mi frene basmasını bilirsin. Lan dingil. Lan şerefi annesine küfrettirmemek olarak algılayan saçı yağlı pinokyo, bu mudur lan araba kullanmak. Araba kullanmak bir sanattır üsta. Araba kullanmak parmak izi gibidir. Herkes farklı okşar vitesle pedalı. Herkes farklı alır virajları. Bu arada dingil tekerleklerin merkezinden geçen ve taşıtın altına enlemesine yerleştirilmiş mile denir.


Bakın çok net söyleyeyim, erkekler bu araba konusunda öyle kendini kandırıyorlar ki. Tamam kötü arabalar değil ama bir Ferrari'si bir Lamborgini'si bir Bentley'i olan kendini hayatta başarılı sayıyor. Konuyla hiçbir alakası olmamakla beraber bu arabaların sizi başarılı kılabileceği tek şey benzin fiyatlarında en yüksek ücretleri ödemenizde ya da Bebek Lucca,nın önünden kız kaldırmakta olabileceğini göz ardı etmemlisiniz. Mesela, amcam, araba konusunda herkesin boğazını tahta çubukla kontrol edebilecek bir insandır, der ki, sen Ferrari'ni alırsın 250 bin euro'ya, çıkarsın boğaza, seni görenler der ki "pezevenge bak nerden bulmuş bu parayı bu gavat." Ama bir süper 7 ile çıkarsan boğaza aynı insan size şöyle bakacaktır.





Yok be ne alaka Ferrari her zaman Süper 7'den daha çok itibar diyen arkadaş haklı. Üzerinde 250 bin dolar sahip olduğunu gösteren bir banka faturası ile gezen biri mi daha kolay arkadaş bulur yoksa 10 bin dolar mı? Evet, kaliteli arabadan anlıyoruz ama saf da değiliz. Bu arada Süper 7




Gülümsediniz değil mi :)

Evet. Bir bakış açısı budur. Pahalı araba iyidir derler. Evet iyidir ama kullananlar genelde gavattır. Genelleme yapıyorum, şimdi her Ferrari sahibi gelip bana ne diyorsun lan sen onun bunun çocuğu derse hemen derim ki abi ben sana demedim sen süpersin iyisin sikersin sev beni sev beni hehehehehe. hav hav. auuuu... O da affeder herhalde...

Şimdi bir de endişemi dile getirmek istiyorum. Endüstriyel dünyada araba kalitesi hızla artarkan insanların gelirleri de hızla artıyor. Dünyada para artıyor değeri azalıyor. Ekonomist değilim ama bunun bir tehlikeyi de beraberinde getirdiği açık bence. Bu yüzden eskiden herkesin alamadığı BMW gibi arabalar artık herkesin evinin önünde olmaya başladı. Öyle ki geceleri yayan gitmeye korkacağınız Fatih Sultan Mehmet mahallesi ya da Fikirtepe gibi yerlerde bile herkesde BMW'lar Audi'ler var. Şimdi araba kalitesi bu denle artarken, ben diyorum ki kızlar bu arabalara olan ilgilerini kaybedecekler. Öyle ki kiralama yöntemi ile bir pazarlama müdür bile bu arabalara sahip olabiliyor. Bir 3.20 dizel gibi bir arabanın kiralanabilmesinin verdiği hüzünle yazıma devam edeceğim şimdi. Bu arada kızlar okuyorsa bu yazıyı, 320 kasa BMW





Şimdi anladım dediğinizi duyuyorum çünkü artık her 7 saniyede bir 3 serisi geçiyor sokaktan. İsterseniz hazır vaktimiz var BMW'lerin yeni 3 serisini analiz edelim biraz. BMW 3 serisi, eski kasasına göre çok daha sportif bir görünüm ve işlev kazanmış durumda . Yeni şanzımanları sayesinde arabadan alınan verim en üst düzeylere çıkarmışlar ve yanlış hatırlamıyorsam 180-190 arasında bir beygir gücüne sahip 320'ler. Fazla detay vererek sıkmak istemiyorum ama şöyle söyleyeyim, bir araba ile ilgili konuşurken beygir kelimesi kullanılırsa bilinki arabanın gücünden bahsediliyordur. Ve evet, bir beygir bir at gücündedir. Erkeklerin bildiğini biliyorum ama bayan arkadaşlarımız da öğrensin. Keza bir bayan ile adam gibi araba hakkında konuşabilmek beni en tahrik eden şeylerden biridir.


Arabaları teker teker incelemeye çalışsak emin olun 20 kişi tüm hayatımızı bu işe adamamız gerekir ama şunu söyleyebilirim ki BMW yeni kasalarda eski kasalara benzer sportif bir hava yakalandı diyebilirim. Mesela işte size 1980lerden bir 3 serisi





Benzemiyor mu? Hadi len.


Neyse ne diyorduk. Ha, endişem evet. Bana öyle geliyor ki BMW dizaynırları bile ynei modellerin gösterişten uzaklaştıklarını farkettiler. Bu yüzden de son teknoloji ayrodinamik (evet bilmiyorum nasıl yazıldığını ne olmus!) ile daha sportif ve eski tarzı yakalamaya çalışıyorlarsa, emin olun kızların dikkatini çekmek için apartta bekleyen bir gruıp erkek sürüsü de klasik arabalarla ilgilenmeye başlayacaktır. İşte benim endişem bu. Ben klasik arabaları seviyorum çünkü ciks apaçiler o arabalarla uğraşamıyorlar. Külüstür diyorlar. İşte buraya kadar bunu okumaya dayanmış bir kız varsa ondan yalvarıyorum ki 1960larda üretilmiş bir arabaya külüstür diyen hiç bir erkeğin 100 metre yanına yaklaşmasın. Ciddiyim. O adamdan hayır gelmez.


Ben demiyorum ki herkes klasik arabalar ile uğraşsın ama yani sıradan arabalara sırf isimleri var diye yüz binlerce euro yatırmasınlar. Diyorsa ki para bok, tamam al ama bana da ver azcık. Ya da şu okuyan arkadaşa bir megane al en azından. Getirir götürür ve arıza da vermez fazla. Bu yazı da fazla okunmaz. Çok erkek yazısı oldu


Neyse zıplayan maymuncuklar. Demek istediğim, erkekler arabaları bir araç olarak görüyorlar. Çok da hatalı değiller çünkü sonuçta bir makine. Ama bu muhteşem makinalar asla kadınlara ulaşmakta bir araç olmamalı. Ya bir yerden bir yere ulaşmakta olmalı ya da zevk almaya. Aksi takdirde asla takdir edemeyeceğim sizleri. Aslında burda bizim amcamla şehirde klasik araba keyfi yaparken yaşadığımız onlarca Ferrari'leri rezil eden hikaye anlatırdım ama gerek yok. Neden mi? Çünkü Ferrari güzel araba ve birkaç gavat onları kötü emellerinde kullanıyor diye benim hakaretlerimi haketmiyor.


Kıskanıyor muyum Ferrari sahiplerini? Azcık. Bentley sahiplerini? Hiç. Ferrari sahiplerini az da olsa kıskanırım çünkü Ferrari gerçekten güzel bir marka. Arabaları ve motorları muhteşem bir uyuma sahiptir. Ondan daha çok beğendiğim bir diğer zengin arabası da Porsche'lerdir. Mesela şu porsche'nin güzelliğine bakar mısınız.





Ama mesela bu da güzel





Şimdi bu kadar arabalar konusunda spontane konuşabilmem bile bence baya bir başarı. Biliyorsunuz ki Blog Yazısı serisinde hiç aralıksız ekran başında 10 parmak yazmaya çalışıyorum. Bu kadar olayı üst üste konuşmak da zordu. Umarım beğenmişsinizdir. Umarım arabalar hakkında düşündüklerimi az çok anlamışsınızdır. Saygılar.


Bir de son bir kez. Gavat.


Not: Benim ne araba kullandığımı öğrenmek isteyenler yüz yüze görüşmek zorundadırlar. :)


Not not: Eğer klasik arabalara son model spor arabalardan daha çok ilgi gösteren bir bayan okuduysa da bunu, hemen benle irtibata geçsin.


Not not not: Erkekler bu iş hobi işidir. Herkes yapamaz. Ama yapmak isteyenlerle de her türlü konuşurum.


Not not not not: İşin teknik boyutuna girmemeye çalıştım. Sıkmayalım dedim okuyucuyu


Son Not: İşte bu araba da size bir hediyem olsun. Laf ettirmem, eden siktirsin gitsin. Yüzyılın en güzel arabası. Allah izin verirse bir gün...

Karakterlerin Tiplere Dönüşmesi ve Öğrenilenlerin Paradoksu

Öncelikle öğrencilere kolay gelsin. Sonra okuyanlara teşekkür ederim. En son olarak da okurken üzerinize alınmayın. Bir dip not tüm yazılarımı JoyFM eşliğinde yazarım. Bir dip not daha küfürü ayıp sayıyorsanız okumayın.



Bugünlerde çevreme baktığımda bazı sosyal amaçlara hizmet eden karakterler görüyorum. Bu illa illuminati gibi çıkar amaçlı ya da satanist kaynaklı olmak zorunda değil, kişilerin karakterlerinin tipleri oluşturmasından dolayı kaynaklanan hatalar. Şimdi hatırlayın edebiyat dersine girdiyseniz Moliere'in Cimri'sini işlediğinizde orda dip not olarak derler ki Moliere karakterleri değil tipleri işler. Şimdi bu Türkiye'de adam gibi eğitim verilmediği için oturup da Cimri'yi okuduğunuzu zannetmiyorum. Belki bir şans tiyatrosuna falan gitmişsinizdir. Merak etmeyin ben de o kadar entellektüel değilim oturup klasik oyunları okumuyorum ama günün birinde bir Moliere oynu oynamıştık ve denk gelip de okumuştum. Demek istediğim Türk eğitim sistemi size eserleri değil eserlere yorumları öğrettiği için karakter tip farkını anlamamış olabilirsiniz. Ben size bunu açıklamayacağım. Her şeyi devletten beklemeyin...


Tamam tamam acıdım açıklayacağım. Tip, Baban'dır. Karakter Mahmut Severgiller. Bundan çıkarın anlamı kardeşim artık oturup size düşünmeyi öğretecek değilim.


Neyse eminim Moliere bile tip'ler kullanarak eserlerini oluştururken günümüz Türkiye'sindeki tiplerin oluşacağını düşünmemiştir. Gerçekten sapıklık derecesinde birbirine benzemeye başladı insan tavırları ve tepkileri. Artık herkes biribirinden uygun gördüğü davranışları kopyalaya kopyalaya sözde "mükemmel" bir karakter oluşturmak için çaba sarfediyorlar. Şimdi aslında burda kendi içimde bir ikilem de yaşıyorum. Çünkü geçenlerde deyimi yerindeyse elimi ayağıma verdi bir arkadaş söyledikleriyle. Bunu okursa "ahahaha sana söylediğimi yazmışsın" derse bilsin ki değerini yitirecek o söylediği. Bırak bende iz bıraktığı gibi kalsın kelimelerin! O demişti ki işte, ve aynen "quote" ediyorum "sen kendinin farklı olmadığını, herkes gibi olduğunu düşünüyorsun. O yüzden de herkesden de senin gibi olmasını bekliyorsun". Boş bir laf mı? Kesinlikle. Bana ilham oldu mu? Hem de nasıl. İki kere iki dört mü eder? Memleketiyle tren yapsan da 4 eder. Peki ben neden çelişiyorum kendimle? Çünkü ben de genel doğruya, yani olması gereken bir tip'e inanıyorum ki yanlış. Böyle bir şeye inanmak demek insanın insan olduğunu reddetmek demek. Bir şey anladınız mı? Arapsınız.


Evet kendimle çelişmemi açıkladıktan sonra fazla pişirilmiş spagetti gibi olan beyninizde biraz zeytin yağı geçirmek için şimdi biraz örneklere başvuracağım.


Öncelikle bu günlerde herkesin edindiği bir tipleme var ki beni deli ediyor. Adı da "sosyal kimlik". Sosyal kelimesine dikkat edin dostlarım. Bu kelime çok tehlikeli. İlk okul 3'te anlar çoğumuz bu tehlikeyi ama boyutunu anlamanız için düşünür olmanız gerek. Bu tip insanlar sosyal olmanın önemini abartmaya başladılar. O kadar sosyal oldular ki kendilerinden vazgeçmiş durumdalar. Kendi hayatları yok lan resmen. Acaba diyorum ergenlikten mi? Olabilir çünkü yetişkin bir insanda bu özelliği göremiyorum. genelde 14-30 yaşları arasında var bu özellik. Kendini geliştirmeyi unutup Ayşe şunu yapmış, Mehmet sünnet olmuş'a takılıyor insanlar ki yani anlamıyorum. Başkalarını tatmin etmek için yaşanır mı lan? Kendinize gelin. Sürekli başkaların düşüncelerini önemsediğinizin farkında bile değilsiniz dingiller. "Kimsenin düşüncesi umrumda değil valla istediğimi yaparım" derken bile karşındakinin gözünde anarşist bir izlenim uyandırmaya çalışıyorsunuz siz gerizekalılar. Kusura bakmayın gerizekalı derim bunlara çünkü daha kendini öğrenememiş bir adamdan hayatta başkalarına yarar sağlamasını bekleyemem. Ahmet'in gözüne girmek için Mehmet'le arkadaşlık yapıyor birisi. Ötekisi terfi almak için patronunun kıçını yalıyor, ynalış olduğunu bildiği şeyleri bile kapıyor. Karakterin olsun lan! diye şimdi geçirebilirim sanırım. Karakterin olsun ki doğruyu seçebil. Karakterin olsun ki doğru seçtiğinin arkasından git. Anladınız mı şimdi karakter tip farkını?


Genel bir örnekti yukardaki. Bu yukardaki tiplemenin kızlara yansımız hali de var merak etmeyin. O öyle bir etki ki gerçekten senin benim gibi namuslu insanların midesini bulandırır cinsten ilişkiler ortaya çıkarıyor. Burda kullandığım dilden dolayı özür dilerim ama "sikilmek" için etrafta dolaşan kızlar var. Cidden var böyle insanlar öyle ayıplar bir tavırla gözleriniz açık bakmayın yazdıklarıma. Sikilmek için dolaşıyorlar çünkü ergenlikten hemen sonra farketmişler ki erkekleri elde etmenin en kolay yolu kendini biraz ağırdan alıp siktirtmek. Kelimerin ağırlığına takılmayın çırılçıplak bacakları açık dolaşmıyor heralde bu genç kızlarımız. Onlar aslında düşündüğünüzden daha akıllılar. Ayrıca bakın ilişkiye girmek, yatmak ya da başka bir şey demiyorum. Tüm tepkileri alıp "sikmek" kelimesini kullanıyorum. Çünkü bu hayat tarzı gerçek anlamda seksin içine ediyor benim gözümde.


Bu arkadaşlar cinsel ilişkiye girerek (biraz kibarlaşmanın vakti gelmişti) erkekleri kullanıyorlar. Ve inanın bu kızlar herkesin kaşar olarak nitelediği kızlar değiller. Kimilerinin gözleri mavi etekleri kısa her geçe küçük beyoğlunda hoppidi hoppidi zıplıyor, kimileri türbanlarının altında, kısık gözlerle altın günlerinde kaynanalarını seçiyorlar. Yapmayın yazıktır günahtır. Bir tipleme adına şerefinizi haysiyetiniz bir kumar masasına koymayın. Unutmayın bu dediğimi kızlar. 10 liralık karakterinizi 3 liraya verirseniz 5 vereni bulamazsınız. Hayatta yaptığım en güzel benzetmelerdendir. Güvenirim.


Bir diğer tipleme de erkeklerin arasındaki çapkın tiplemesidir. Kızlar siz bilmezsiniz ama bu tipleme kaç tane okul başarısı yüksek, ilişki başarısı düşük erkeğin rüyalarına giriyor biliyor musunuz? Toplumda bazı tipler var mesela kızlarla öyle haşır neşir ki sanki kızlar sayesinde tarihe adını yazdıracakmış gibi. Ulan bakın tarihe kaç tane çapkının ismi var? Bana sorarsanız Türk literatüründeki en sağlam çapkın karakteri 7 kocalı Hürmüz'dür. Bakınız Hürmüz!





Bunun çapkın bir erkeğe benzer bir hali var mı? Yok! (Bu arada yerim seni Nurgül'cüğüm, çok tatlı çıkmışsın xoxo mucks! )


Peki tarihte, daha doğrusu Türk literatüründe ilişkileriyle öne çıkmış tipler kimlerdir? Aha o da burda





Müslüm Baba neden çıktı bilmiyorum ama ben Dağları Delen Kerem diye aradım Google'da. Bak sen şu işe konuyu kapatmam gerek artık bu hatadan sonra... Vah vah.. Umarım anladınız demek istediğimi...


Son bir örnek daha vereyim mi? Hayır vermeyeyim. Çünkü nasılsa tatmin olmayacaksınız. Kendine güvenen tiplemesinden o kadar etkilendiniz ki ne örnek ne de devam etmemi istersiniz siz.


O zaman size güzel bir şiir yazayım mı? Yok yazmayayım. Çünkü size tanrılaştırma yapan tipler öyle çekici geliyor ki ben ne yazarsam, kim ne yazarsa yazsın Nazım Hikmet'ten Can Yücel'den ya da bir başka vefat etmiş tanımadığınız şair kadar iyi yazamayacak.


En iyisi ben bitireyim yazımı. Yok bitirmeyeceğim. Çünkü her son bir başlangıçtır. Oh neyse, en azından bir konuda iyi bir bakış açısı yakalamışsınız. Bunu neden mi diyorum? Çünkü ben de tiplemelerin etkisindeyim. Bak kardeşim, azcık agnostik ol lütfen ve doğru saydıklarının yanlış olabileceklerini kabullen. Her son bir başlangıç değildir. Bazen son sadece bir sondur. Ve her şey orda biter.


Kendinize iyi bakın. Belli bir kalıba sığdıramadım yazıyı. Bazı olgulara fazla kafamı taktım bariz bir şekilde. O yüzden de kalıbına sığmayan bir yazı oldu. Sonda da iyi soktum lafı. Hani hafiften bir duygulanma bile olmuştur sizde. Bunları diyerek de içine etmişimdir mesela tüm duyguların. Tiplerinize sokayım hepinizin. Senin değil tabi. Sen burda bunu okuyorsun ya o da yeter bana. Nasılsa hepimiz çıkarcı değil miyiz. Bu yazımda "sik" kelimesini kullandığıma göre de uzundur istediğim bir bitirişi yapabilirim.


Tamam o zaman ben siktirip gidiyorum. Selametle.