Son blog yazımdan sonra farklı tepkiler aldım. Bazıları kadın erkek ilişkilerine çok dar açıdan baktığımı ve genellemelerimin o kadar da "genel" olmadığını söyledi. Bazılarıysa överek (sağolsunlar) bu tarz yazıların karakterimi ortaya çıkardığını ve kendimi iyi yansıtabildiğimi söyledi. İkisi de kabulümdür. Ağustos'un sonuna kadar bu şekilde yazılarıma devam edeceğim ama. Denemek lazım her türlü şekli...
Bugün ne konuda yazsam acaba diye düşünmedim, çünkü yazacak konu çok. Genelde önceki şiirlerimi baz alarak fikirlerimi yansıtıyorum ama bu sefer öyle yapmayacağım. Bu sefer gerçek bir "ilişki" hikayesi anlatacağım ki akıllara zarar. Şimdi bunu okuyan kız arkadaşlarım hemen "aaa bu şerefsiz benim şunla olan ilişkimi anlatmış kendince" diyebilirler ama hayır. Bu bunu okuyabilecek kimsenin hikayesi değil bu.
Şimdi bir kız düşünün. İlişkilerden korkar olmuş bir kız. Çünkü geçmişte yaşadığı bir ilişkinin ona hiç bir şey kazandırmadığını düşünüyormuş. Ben duygusal adamım. Bu kızın önceki ilişkisini elime verirseniz anlatırım da anlatırım. Ama özet geçmek gerekirse, iki seven, iki farklı karakter. Tipik bir sağlam gençlik ilişkisi. Yani kız erkeği seviyor, erkek kızı, ama karakterleri birlikteliklerine engel oluyor. Şimdi bu kız, böyle bir ilişkiden sonra, kendini aşk meşk işlerinden kurtaramıyor, çünkü yarası var ve acıtıyor. Bu noktada aynı kız için yazdığım "Yara" isimli metini okumanızı öneririm. Şiirlerim bağımsızdır ama metinler gerçek biraz. İşte bu hayatı yavaşça ilişkiler olan bu genç kız, ilk sevgilisinden ayrıldıktan sonra, eskiden kalan tüm sorumluluklarından özgür bir ilişki isteiyor. E, hayatı ilişkiler olmuş bir insanın, özgür bir hayat sürmesini beklemek de çok mantıksız değil herhalde. Yalnız bu mantalitesinin sakıncalığının farkında değil bizim kızımız. Çünkü insan asla özgür olamaz. Serbest olur, ama özgürlük farklıdır. İlla bir şeyler ya da birileri bizi bir düşe bağlar. Yaradan bulma isteği de burdan kaynaklanır zaten. İşte bu sahte özgürlüğün ışığında genç kızımız sevgilisinden ayrılıyor ve kısa süren bir ayrılma ve "Aman be benim sevgim o hergeleden değerli" (bkn. Blog Yazısı 2) pskolojik savaşından sonra vur patlasın çal oynasın devrine giriyor. ("Oww, we are not so different after all.." :)) Orda genç kızımız, belki de ismini bile bilmediği insanlar ile (belki de sabaha hatırlayamayacağı) birlikte oluyor. Ancak bu "anlamsız" ilişkiler zemzemesinden başını çıkartıp denizin üstündeki serin meltemi hissettiği an, yaşadığı onca ilişkinin kendi karakterine zarar verdiğini, artık bu işe bir dur demesi gerektiğini anlıyor ve bu yalnızlık çaresizliğinde, arkadaşlarıyla iyi geçinmeye çalışan sanki iki üç gün önce gece kulübünün birinde küt küt vuran sesler eşliğinde yiyişmemiş gibi hareket ediyor. Bu sahte değildir, var olana ulaşma isteğidir. Genç kızımız bu sakinleşme evresinden sonra insanlara yavaş yavaş yine hiç bakmadığı bir tecrübe ile bakıyor. İşte tam bu sırada kendine uygun olarak saydığı birini buluyor.
Şimdiii.. Burada benim zamanında bu arkadaş için ettiğim duaların ne kadar da işe yaramadığını gördüm. Anlamışsınızdır ki ben bu kıza haddimden çok değer veriyorum. O yüzden yorum yaparken haddinizi bilin :)
Bu kız, yaşadığı onca gerçek ve sahte şeyden sonra, bulduğu kişinin onun için doğru olduğuna inanır ve değerli sevgisinin peşinden koştu ancak karşısındaki erkek, onun ilk ilişkisindeki çocuk gibi değildi ve değer yargıları genel olarak kaval kemiğinin fazla yukarısında da değildi. Bu yüzden kız, çocuğun yaptığı edepsizlikleri hep "sevgiden" kabul etti. Halbuki bu arkadaş elbette seviyordu ancak öncelikleri o an için farklıydı.
Off sıkıldım gerçekten. Devam illaki kötü bitecek gibi gözüküyor. Bilmiyorum ben de naısl bitti. Çünkü artık konuşmuyorum o arkadaşımla. Çocuğun saygısızlıklarını görünce karşısına çıkıp "sen kaşar mısın? neden bu çocuğa kendini bu kadar kolay bırakıyorsun?" dedim diye konuşmuyor benimle. Keşke konuşsam.. Yaz akşamlarında az sabahlamamıştık onunla. Hem derdi ki bana, "Aşk falan yalan biliyorum da, akşam yattığımda kendimi tek başımaymışım gibi hissediyorum be Yiğit.. Ah yatağımda azcık bir sıcaklık olsa..." Haklısın diyemedim. Değildi keza. Ama şunu farkettim ki, benim yatağımın da sadece bir tarafı ısınıyor uzundur...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder