Bu Yazı Bir Küfürdür.

Evet. 

Eski yazıyı bir süre tuttum, 

bir çok insan da okudu sağolsunlar, 

şimdi yerine koymam gereken yazıyı da koyuyorum. 

Ey Türk Gençliği! Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir. Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek, dahilî ve haricî bedhahların olacaktır. Bir gün, İstiklâl ve Cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerâit, çok nâmüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri şahsî menfaatlerini, müstevlilerin siyasi emelleriyle tevhit edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir. Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi, vazifen; Türk İstiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!

Mustafa Kemal Atatürk 20 Ekim 1927

Başlangıçlar

Başlangıçlar her zaman bir umut olmuştur benim için. Her başlangıç bir hevestir, bir çıkış kapısıdır belki de benim için. Aldığım her yeni kitap, her kıyafet, her eşya; Başladığım her ilişki, her arkadaşlık ya da kalkıştığım her iş... Hepsi böyledir benim için. Hele başlığını attığım her yazı bir başkadır benim için. Çünkü başlığını atabildiğim bir yazı aslında bitirebileceğim bir yazıdır. Başarabilen var mıdır bilmem ama ben başlayamadığım şeyi bitiremem.

Bitirmek kolaydır ama başlamak çok zordur. Başlamak; aynı zamanda da karar vermek, belki de bir sorumluluk almaktır çünkü. Hele günümüzde düşüncelerini yazıya dökmekten bile korkan bir neslin yetişmiş olduğunu ve hala da yetişiyor olduğunu düşünürsek, karar vermek daha da ürkütücü bir durum haline gelmiş olabiliyor toplumun çoğu bireyi için.

Burda oturup tabi tutulduğumuz zorunluluklar, sistemler hakkında konuşmayacağım tabi ki. Ya da eğitim sisteminin ne kadar "şeker"(!) olduğundan da bahsetmeyeceğim. Hepimiz biliyoruz ki eğitim sistemimiz ve bununla beraber tabi olduğumuz her şey çok "şeker"(!!!). Daha iyi olamazdı cidden...

Burada gerçekleştirmek istediğim sadece bir başlangıç daha yapmak. Uzun süredir ara verdiğim şu yazma işine değerli dostum Yiğit vesilesiyle tekrardan "başlamak" niyetim. Çünkü başlangıçlar her zaman güzeldir benim için. Daha bitmemiştir ve her şey olabilir. Olabilecek yüzlerce ihtimal, gerçekleştirilebilecek onlarca hayal vardır başlangıçlarda. Ama ancak bitirmekten korkmadığımız zamanlarda başlangıçların bir anlamı olur. Bitmesi gereken bir şeyi sürdürmeye çalışmak hem o yüzlerce ihtimali hem de o onlarca hayali teker teker alır elinizden çünkü. Çünkü ne kadar klişe olacak olsa da bitmesi gereken bir şeyin ardından yeni bir başlangıç kollarını açmış sizi bekliyor olacaktır kıyıda köşede bir yerde.

E tabi bu başlangıçların da suyunu çıkartmamak, lafı çok uzatmamak gerek. Ben de lafı çok uzatmadan yazıma son noktayı koyayım. Merhaba dinleyici, okur, yazar ya da her neyse.

Tuzluk

Günlerimiz sayılı. Tuzluktaki tuz taneleri gibi mesela. Şu an epey fazla görünseler de sonsuz diyemeyiz ne yazık ki. Ve daha acı olanı da o taneleri saçma sapan yerlere bırakmayı alışkanlık haline getirmiş olmamız. Bazen çorbamıza, bazen içkimize, bazen yanlışlıkla masamıza hatta üstümüze başımıza döküyoruz o taneleri. Bazen de yemememiz gereken bir yemeğe boca ediyoruz onları. Sonrasında pişman oluyoruz belki de. Ki pişmanlığın en saçma duygulardan biri olduğuna inanmış biri olsam da etrafımda pişmanım diyen insanlar görmüyorum diyemem. Hazır pişmanlık demişken pişmanlık yoktur, ders almak vardır derdi biri. Hatırlayamadım ama şimdi kimdi. Neyi hatırlıyorum ki zaten? Hiçbir şey olmamış gibi şu an. Sanırım sonunda reset attı zihnim.

Çok güzel bir başlangıç yaptım kendimce şu son günlerde. Ufaktan yeni bir hayat, yeni alışkanlıklar, yeni arkadaşlar edindim. Bambaşka bir şey oldu şu hayat benim için. Ne kadar görsen de her zaman görecek bir şey daha varmış, bir daha anladım. Hani boksörler filan uzun bir koridordan geçer ya ringe çıkmak için, işte o koridordan çıkmış gibi hissediyorum. Daha başlamadı bile hiçbir şey. Tamam karanlıktı, bir şey göremiyordum ve inanın çok hata yaptım. Hem de tekrar tekar, bile bile. Ama pişman mıyım? Tabi ki değilim. Günlerce o koridorun sonundaki ışığa doğru bazen süründüm, bazen koştum, bazense ağır ağır umursamazca yürüdüm. Yoruldum, yara aldım, yok abi bu koridorun sonunu getiremeyeceğim de dedim. Doğru düzgün görmesem de işte dünyanın en güzel kadını dedim saçma sapan insanlar için. Güvendim, güvenimi boşa çıkardılar. Güvendiler, güvenlerini boşa çıkardım. Ama en zoru o koridorun son kısmı oldu. O neydi be öyle. Duvarlara çarpa çarpa, kafa göz darmadağan attım kendimi o koridordan. Daha maça çıkmadan dayağımı yedim yani temiz bir şekilde. O reset atma olayı da sanırım o ara oldu.

Şimdiyse ortalık fazlasıyla aydınlık. Gözlerimi acıtıyordu bu aydınlık ama alışıyorum sanırım zamanla. Etrafımda bir sürü insan çığlık atıyor, bağırışıyor. Şakalaşıyor, birbirlerine ikram ediyorlar. Arkama bakıyorum, kapkaranlık bir koridor. Yüzümde sadece bir tebessüm var. Sonra da önüme bakıyorum; biraz umutla, biraz endişeyle biraz da ne yapacağını bilmiyor olmanın verdiği mallıkla gülüyorum bu sefer. Hayır tebessüm değil, yarılıyorum bildiğin. Bence çok eğlenceli olacak. Çünkü tuzluğum hala yeterince dolu ve bu sefer tuz tanelerim gitmeleri gereken yerlere gidecek sanırım. Daha dik duruyorum artık, yüzümde yine bir gülümseme. Hep güldüm zaten ben. Gülmeyeceğim de ne yapacağım allah aşkına? Şu an sadece ihtimaller var tabi ki. Ne olacağı belli değil ama neticede ihtimaller havuzunda yüzmek değil de ne şu hayat?

Kişisel bir İtiraf ve Şeytanın Dünyevi Rüşvetleri

Biz eskiden değil ev araba almak, dışarıdan yemek söyleyemezdik. Şimdi şükür Allah'a ki maddi durumumuz evler ve arabalar alabilecek duruma geldi. Tabi her şeyde olduğu gibi para kazanmanın da olumlu ve olumsuz tarafı var. Ben de şahsen savurganlık ve zamansızlık problemlerini yaşadım olumsuz sonuçları olarak.

Paralı doğup, paralı yaşamış ve paralı ölecek insanlar bir görev olarak yaparlar yardımları. Hayatlara bakışları da farklıdır. Bu durum onların yarattıkları bir durum değildir, zaten var olanın sonuçlarıdır. Kimseyi zengin doğduğu ve zengin öldüğü için suçlayamayız. Ama geceleri yiyecek bir şeyi olmadığı için aç yatan adam kesinlikle daha değerli bir açıdan bakar hayata.

İşte ben de böyleydim eskiden. Verdiğim bir liraların babamın 1500 liralık maaşının bir parçası olduğunu bilir, bakkaldan bir şey aldıktan sonra kesinlikle para üstünü sakızla tamamlattırmazdım. Biraz garip bir çocuktum aslında. Hala da garibim. O kadar ki bakkal amca ile kavga etmiştim bir keresinde bana sakız vermekte ısrar ettiği için. Bilirsiniz ki bu klasik bir yöntemdir. Çoğu bakkal para üstü kalan elli kuruşları ödememek için hiç satamadığı sakızları verir tüketiciye. 6 yaşımdan bahsediyoruz bu arada ha öyle aklınıza 13,14 yaşlar gelmesin. Neyse babam akşam 10'lara 11'lere kadar çalıştığı için de bende aşırı bir "paranın kıymetini bilme" durumu oluşmuştu. O yüzden de bakkal amca beni marketinden kovdu bir keresinde sakızı kabul etmedim diye. Elli kuruşu da ödemedi. Sonra ben de olanları anneme anlattım, annem de gitti adamla kavga etti. Sonuç,bakkalın tuttuğu bir veresiye defterimiz oldu. Ödemediği elli kuşularımız not ediliyor, belli bir fiyata çıkınca da ihtiyacımız olan malzemeyi bedava alıyorduk. İlk defa ailemin gözüne girdiğim gün o gün olmuştu.

Sonra işler değişti tabi. Şükürler olsun ki babamın çalıştığı firmayı yabancı bir şirket aldı ve kazancımız da şirketin büyüklüğü ile doğru orantılı olarak arttı.

Bir yerde duymuştum, diyordu ki Allah bize Şeytan'ın bizi dünyevi zevkler ile kandıracağını söylemiş. Ben inançlı bir insanımdır ve inanırım. Ama benim inancım zekattı oruçtu hactı falan değildir. Benim inancım inanmaktan hoşlandığımdandır. Bu konuya daha sonra değineceğim.

Allah diyor ki Şeytan sizi dünyevi zevkler ile kandıracak. O zaman bu sözün altındaki "dünyevi zevk" anlayışını sorgular ve düşünürüm ben de otomatik olarak. Nedir bu dünyevi zevk? Çok basit. İnsanın bu hayatta neler zevk almasını neler sağlar? Şimdi düşünseniz aklınıza hemen son model bir araba, dünyalar güzeli ya da yakışıklısı bir sevgili ya da mutlu mesut ve sağlıklı bir aile gelir. Bunlar dünyevi zevklerdir. Peki bu dünyevi zevklerin hepsinin ortak yönü ne? Para. Evet sevgili dünyadaşım, para. "Dünyevi Zevk", paradır. Zoruna mı gitti? Son model arabayı neyle alacaktın ya? Dünyalar güzeli karılar neye bakıyor artık erkeklerde? Dünyalar yakışıklısı erkekler ya neye bakıyorlar kadınlarda? Güzelliğe mi? Baba herkes otomatikman uzayda yaşıyor ama sen baya bir uzayda yaşıyorsun. Beş kuruşsuz bir kadına bakar mı joleli saçlarıyla ve karnındaki baklavalarıyla dizi çeviren Kıvanç ağabeyimiz? Bakar diyorsan pasaparola Mehmet Bey! Peki ya mutlu mesut sağlıklı bir aile? O da mı gol değil arkadaş?! O da mı paraylan?! Evet dostum o da paraylan. Mutlu insan ne istiyordu? Güzel eş güzel varlıklar. Sağlıklı insan ne istiyordu? Pahalı özel hastaneler, Miami'li estetikçiler. İngilizcede güzel bir laf vardır. "Do the Math" diye. Ha işte ondan.

İşte biz de Şeytan'ın kulağımıza fısıldadığının farkındalığını zamanla paramız ola ola kaybettik arkadaşlar. Bunu bir suçlama olarak algılamayın daha çok bir itiraf olarak algılayın. Gerçekten de zamanla elli kuruşluk sakızı dert eden Yiğit gitti, yerine oraya buraya abuk subuk paralar saçan Yiğit geldi. Ve bunu daha önceki yazılarımda yazdığım gibi şımarık çocuk harcamaları olarak da algılamayın. Çok basit şeylere paramızı harcamaktan bahsediyorum ben. Belki de burda okuyan arkadaşların şu an akıllarına gelmeyecek para harcamaları. Mesela elektrik. Kime sorsan çevrecidir, tutumludur. Ama kimse ya 5 ampul yanıyor odada 3 tanesini kapatsam ne fark eder ki demez. Ha anne babası der, neden çünkü parasını onlar ödüyorlardır. Belki de yanlış düşündüm. Bu bahsettiğim resmen şımarık harcamaları. Sadece o kadar pişkinleşmişim ki kendi içimde bu harcamaları fazlalık olarak görmüyorum. ÖTV yani. Özel Tüketim Vergisi. Yeni bir TV kanalı değil.

Şimdi gelelim okuyanları suçlayacağım noktaya. Buraya kadar okudun ve belki de vicdanında bir sızlama oldu. Dedin ki ulan bu gavat doğru söylüyor, odaya bak aq sanırsın içeride ampullerin dayanıklılığını ölçüyoruz. Ya da hakkaten ha bu dingil haklı aq. Paso dışardan yiyorum. Biraz ev yemeği yesek de tasarruf yapsak. Ama bunları diyenlerin olduğudan emin olduğum kadar vicdanında en ufak bir kıpırdanma olmayanlar da var. Neden? Çünkü hayatında hiç acı çekmemişler de ondan. Acısızlığın değerini bilmiyor o arkadaşlar.

Şimdi ben ne gavatım ne de dingil. Orda anlaşalım. Ben belki de seneyeden itibaren bir daha karşınıza hiç çıkmayacak zavallı bir insan evladıyım. Ama yemin ederim ki burda kimseyi suistimal etmiyorum. Yemi ederim ki kimseye de bir garezim yok. İnsanlara kızmak onlara küsmek saçmalığın daniskasız zaten. Ee, niye ben sövüp duruyorum peki burdan size? Çok basit. Farkındalık yaratmaya çalışıyorum da ondan. 5 yaşından beri araba kullanmayı hayal eden bir çocuk düşünün ki 18 yaşında hemen ehliyetini alıyor ve araba kullanmaya hazır. Bu zatı muhterem vatandaşın arabası olmadığını farkettiğinde yaşayacağı hayal kırıklığını hissedebilir misiniz?

Babam bana derdi ki hayatta en en en güzel şey kendi paranı harcamaktır. Kesinlikle katılıyorum ona. Hem de delicesine bağnaz bir şekilde. Daha hayatımda hiç kendi paramı kazanıp harcamadım ama babamın bu dediğin doğru olduğuna her şeyimle katılıyorum. Keza hayatında hiç kendi parasını kazanmamış olduğundan mutsuz olan ve mutluluğu da alkol şişelerinin diplerinde ya da tanımadıkları kızların hamilelik testlerindeki tek çizgide arayan dingiller biliyorum. Altlarında Porsche'ler Ferrari'ler takılıyorlar bu arkadaşlar, ama mutlu olmak için illa bir gece kulübüne gidip kızlarla hoppidi hoppidi dans etmeleri gerekiyor. Gerisi belli zaten. Şayet adamın Ferrari'si var. Eve götürecek kız bulmakta zorlanacağını sanmam.

Demek istediğim şudur ki sevgili meslektaşlarım, Ferrari'sini kendi parasıyla almış bir insan eğlenmek ve hayattan zevk almak için gidip de o ferrari yoluyla karı kız tavlamanın peşine düşmez. O Ferrari'sine bindiği andan itibaren mutlu olur zaten. Mutluluk onun için Ferrari'ye binebilmektir namuslu bir şekilde. Yani o, Şeytan'ın onu yoldan çıkarmaya çalıştığı yolda, Şeytanı alt edendir. Üzerine bir de tanımadığı bir kızla sevişerek fizyolojik bir zevk, mutluluk elde etmeye çalışmaz.

Bunu da anlamam. Millet niye sevişmek için bu kadar can atıyor? Biri bana açıklarsa gerçekten mutlu olacağım. Ben hayatında sevişmemiş bir adam değilim. Ama sevmediğim, tanımadığım insanla da sevişmem yani niye sevişeyim ki? Yarış mı amına koyayım bu kim daha çok kadınla yatacak ya da hangi kız daha çok sevişmeden durabilecek? Neyle neyi satın almaya çalışıyorsunuz biri bana açıklasın. Seks sevgiyi getirmez arkadaşlar. Biliyorum aranızda öpüşmenin ve seksin sevgi sonucu ya da sevgi sebebi olduğunu düşünenler var. yanılıyorsunuz. Eğer ortada insani bir etkileşim yoksa (bakın insani diyorum fiziki demiyorum) hiç bir halta yaramaz sevişmeniz. Buna rağmen ben her türlü düşünmeye çalışan bir adam olarak konuyla alakalı iki arkadaşımla konuştum. Bu iki arkadaşımın tek ortak yönleri bendim ve alkollü bir gecede sevişmişlerdi. Merve'ye (Birinin ismi bu olsun) neden hiç tanımadığı biriyle seviştiğini ve pişmanlık duymadığını sordum. Çünkü ben olsam anlamsız bir şekilde başkasının özel hayatının parçası olduğuma yanardım. Suçlardım kendimi. Kendisi dedi ki (Selim varsayalım çocuğun adını) Selim'le seviştiğimde inanılmaz bir kişilik hissettim. Sert, güçlü, kararlı, yaşamış geçirmiş bir karakter. Onunla sevişirken onun gerçek benliğini hissedebildim. Ayrıca inanılmaz fiziksel de bir zevk aldım. Hayatımda hiç onun kadar iyi sevişen biriyle beraber olmamıştım. ben de tabi ki "vay canına!" diyerek hemen gittim Selim'in yanına. Dedim ki üstad, Merve ile sevişmişsin. Hayrola? "Hee seviştik" dedi Selim. "Neden lan?" diye sorduğumda da, "Abi Ilgın'ı unutamıyorum ya. Bir 'distraction'a ihtiyacım vardı. Dedi. Ne bekliyordun lan gargamel, Selim çıkıp abi hayatımın aşkı da o yüzden seviştim mi diyecekti. Adam o kadar değer verse zaten gece tanıştığı kızı direk evine götürmez değil mi? Beni sevsin beni anlasın diye romantik bir ortamda sohbet etmeye götürür. Bilir ki zaten kız onu severse, onu anlarsa sevişecekler. İsa ya da Muhammed olmaya gerek yok. Allah sana akıl vermiş kullan.

Çok mu konuştum ki? Bilmiyorum, bu konu beni kıl ediyor. Kadınlar kendilerine biraz daha çeki düzen vermeliler. Keza erkeklerde...

Bunu okuyan arkadaş, bil ki insanlar paranın esiri olmuş durumdalar. Sistem diye geveleyip duruyorum. YGS ya da LYS'deki sistemden bahsetmiyoruz heralde burda. Paraya dayalı gavatlık sisteminden bahsediyoruz. Soracak olursanız ki sen sistem dışı mısın, haşa derim. Ben bu sistemde kendimi koruyabilmek için çabalıyorum. Yoksa odamın avizesinin bağlı olduğu çok sağlam bir kanca var. Halatı çoktan oraya bağlar, ilmiği çoktan başıma geçirirdim. Sistemin bir parçasıysan, para için yaşayıp çocukların için ölmekten başka bir yolun yok çünkü. Bu da tabi ki hayatın anlamanı teke indirgeyen bir konsept. Ve hayatta sadece teklik varsa, hep en üstte olan da vardır. Düşünün biraz. Sizin hayatınız anlamı ile başkasının hayatının anlamında farklılık var mı? Yoksa, o tek düzeliğin kazananı kim?

Sessizlik Konuşur Mu?

Sizlere dürüst davranacağım, mükemmel insana yakın bile değilim. Olmak istiyor muyum? Elbette isterim öyle bir şey varsa ama mükemmel insan nedir lan? Var mı öyle bir konsepti bilen? Kafanızdan konsept uydurmayın.

Bana ilham olan insanlara ne kadar saygı duyduğumu söylemiştim, bugün de bunun bir kanıtını ortaya koyacağım. Bir zıplayan maymun çıktı blog'uma yorum yapmak gibi bir muhteşemlikte bulundu. Ben sövdüm ona ergen diye falan ama o ti'ye aldı adam gibi yorum yaptı falan. Saygı duydum. Ama yine de ergen yani yalan söylemeyeceğim ama en azından karakter sahibi bir ergen :) (Not: Ergenleri severim. Komik yaratıklar. Ben de bir ara ergendim. Pek komik değildim. Belki de o yüzden şu an ben bunları yazıyorum, o insanlar hayatlarının keyfini çıkarıyorlar)

Ha bir de asıl konuya geçmeden önce Tamamen Perde Arkası yazıma aşk ve sevgili temalı yorum yapan Adsız arkadaşı kınıyorum ve sürekli kendini başkalarına bağlama alışkanlığından vazgeçmesini diliyorum. Ayrıca kim olduğunu biliyorum. Yarın göreceğim seni. O zaman alırım hesabını. Hoşlandığım kimse yok, platonik bir aşkım var. Milletin eline malzeme veriyoruz oyalansınlar diye, onlar yine başka şeyler arıyorlar uğraşacak. Aşığım lan başka bir şeye varmayın bunu. Platonik hem de ordan bir şey çıkmaz. Aşk hayatıma girmeyin dingiller.

Şimdi konuya dönebilirim. Öncelikle bana ilham olan metini koyalım buraya da Şovalyelerin Çaycı'sı ünlü olsun. Sevdim bu lakabı.

İlki bu:

insanın amacı
istediğini tamamıyla aktarabilmek değil
karşısındakini bütünüyle anlayabilmek olmalıdır
ancak o zaman konuşmaya gerek kalmaz
sessizlik senin için konuşur

lan bide anonim ayrı bi hava katıyo


Üstadım öncelikle ayrı bir hava falan katmıyor. Kim olduğunu gizlemen saçma çünkü kim olduğunu söylesen daha rahat yorum yaparım yorumun ile ilgili. Neyse. Benim cevabım ve ardından onun cevabı da şu şekilde.


Yiğit Yılmaz


Sessizlik konuşmaz hacı klişelere takılma. Sessizlik düşündürür.

Anonim hava katıyor o konuda katılıyorum ama çay işi sakata geliyor.


Adsız


niye sakat ya ayrıca sessizlik konuşur amk bide böle bi klişe mi var onu bilmiorm da neyse aga en basitinden bilmiorm ne kadar yakın arkadaşların var ama çok yakın arkadaşlarının yanında hiç konuşmadan durduğunda bi huzur vardır, anlaşma vardır ama tanımadığın insanlar arasında isen sürekli insanlar bi konu açma ihtiyacı duyar sessizliğe katlanamaz, hani klasik muhabbet açamama geyiği vardır ya komiktir ya sürekli herkes yeni bi şeyler söylemeye çalışır bi türlü ortak olay çıkmaz sürekli bi çaba bi üzüntü karşındaki sıkıldı diye :D bak şems le mevlanaya akmışlar ayrıca :D


Şimdi tabi aslına bakarsanız zor ve düşünülmeyesi bir konu gibi gelebilir ama benim ilgimi çekti. Lo dedim ki kardeş, harbiden neden susuyoruz da böyle sanki daha iyiymiş gibi geliyor? Sorgulayın kardaşlarım. Sorular sorun. Araştırın. Bakın Yalçın Abi'miz neler başarıyor sorgulayıcı araştırmacı gazeteci kimliği ile Flash TV'de. Bu Blog işi de güzel ha reklam falan siklemiyor kimse. Ayrıca bir dip not daha ben normal hayatta böyle küfürlü konuşmam yazarken rahat oluyor diye yazıyorum.


Konuya geri dönecek olursak, sessizlik konuşur mu düşüncesine karşı ilk tezim, insanın bencilliği ile ilgili olmuştu. Dedim ki, insan "deep inside" o kadar kendisini ve düşüncelerini başka insanlardan üstün görüyor ki, bu en yakın arkadaşı dahi olsa karşısındakinin düşüncelerine saygı duymasını engelleriyor. Yani aslında mantıklı bir olguydu, hala da biri gelip bu daha mantıklı diyebilir çünkü kimle ne konuşursan konuş, odak noktası hep kendi düşünceleri ve kendi haaytıdır insanın. Ha derseniz ki o zaman yeni tanıştığı bir insan ile niye konuşuyor sürekli, buna da bu tez içerisinde şöyle bir mantık getirebilirim ki, insan yine kendine olan güveninden dolayı kendi çıkarları doğrultusunda karşısındakini etkilemek için bu işlemi yapar. Günlük hayatımızda pazarda "Param olsa da ben alsam" ya da önemli bir iş toplantısında "mistır James ben bu sözleşmeye götümü verirdim siz de paranızı verseniz olur" şeklindeki diyaloglar ile bu tezi destekleyebiliriz. İki dakika önce tnaıştığın dünya seksisi bir kız ile bir erkek onu yatağa atmanın hayaliyle sohbetine dahil eder. İki dakika önce tanıştığı patronu ile konuşan bir kadın onun gözüne girebilmek ve iş hayatında daha güçlü olabilmek için konuşur. Çıkar ilişkisi arkadaşlar. Ne oluyormuş? Very Big Cats on the tabela.


Anlamayanlar için bir örnek vereyim. Bir ağaca 22 inçlik bir jant astığınızı ve çırılçıplak o jant'a kafa attığınızı düşünün. Ne oldu? Gülmediniz mi? Örnekle konunun ne alakası mı var? Hacı salla, çek ordan bi cigara.


Bu güzeldi ama bu kadar basit ve insanı küçük düşürücü bir sistem olamaz diye düşündüm. Sonuçta okuyanlar bilir ben insana inanırım. İnsan her zaman Allah'tan sonra en güçlü ve en etkilidir. O yüzden de İnsanın genel olarak kötü bir varlık olduğuna inanmam. Bu yüzden de sessizliğin getirdiği anlama yetisini BBKing'in Blues çalmasına benzettim. BB dinlemeyenler için bir Thrill is Gone çakalım.







Gördüğünüz gibi kalitede sınır yok. Bir evinize gelip ayaklarınıza masaj yapmadığım kaldı valla. Sırf bu blog'u okuyan birisi bile az çok genel kültür sahibi olur. En azından kız istemeye gidecek kadar görgü ve kültür sahibi olur. Ama babası verse de bu kafayı bulmuş bir adama kız gelir mi bilemem.


BB King'in bana sorarsanız kendine has bir Blues anlayışı vardır. Müzisyen de değilim (Bu arada birisi çıkıp kardeşim siyasetçi değilsin, filozof değilsin, ekonomist değilsin, iyide sen nesin lan diyecek diye çok korkuyorum çaktırmayın.) ama şarkılarındaki duyguyu ve mesajı bana sorarsanız diğer şarkıcılar gibi notalar ile değil esler ve komalar ile verir. Dinleyin anlayın. Sonra bu örneği diyaloglar ile bağdaştırın.


Diyalog örneğine geçmeden önce şunu da alt yazı olarak geçmem lazım ki kadınlar bu teorimde soru işareti çünkü bu konuda kadınlar hakkında bir bilgim yok fazla. Bayan değil, kadın. Bazıları takmış durumda.


Şimdi bir diyalog düşünün. Feyyaz'ın diyalogları gibi değil ama adam gibi iki "kanka"nın ciddi bir konuda sohbet ettiğini. Biz insanlar belki kötü niyetli değiliz ama mükemmel de değiliz. Malesef sohbetler sırasında karşımızın ne dediğinden çok bizim ne diyeceğimize odaklanıyoruz. Bu konuda Sovalyeler Çaycısına katılıyorum. Ancak sessizliğin konuşması kadar da saçma bir şey göremiyorum bu durumda. Bu teoriye göre oluşan sessizliklerde iki taraf da diyalog ve konu üzerinde düşünecek vakti buluyor. Arabayla giderken vites değiştirmek için gazdan ayağını çekmen gibi. O sessizlikte millet bir sakinliyor bir kendine geliyor sonra az çok düşünüyor, yeni ve sabit olmayan fikirler oluşturuyor. Ona göre hareket edince de sanki sessizlik konuşmuş gibi geliyor. Halbuki yok öyle bir şey. Lan kusura bakma çaycı ama ben şu an evdeyim. Çok da sessizim. Ama kimseyle konuştuğum yok. Yani iyi güzel düşünmüşsün de katılamıyorum yani ne yapayım!


Sessizliğin konuşması, sesliliğin susması falan, bunlara bu kadar kafa yormayın. Ben yoruyorum sizin için zaten yeterince. Ha bir de rica edeceğim potansiyelin var gelişiyorsun falan da demeyin. Çünkü ben ne yaptığımın farkındayım. Zaten gelişmek için yazıyorum bu blog'a yoksa zerre umrumda değil yani bir iki dingilin birbirlerini düdüklemek için yaptıkları sürüngenlikler. Düdüklemek gençler. Güzel kelime. Bol bol kullanın evde. Tok karnına günde 2 kere öğlen ve akşam. Sabah sakın almayın.


Yalnız efendi gibi yorum yapanlara da saygım var. Mesela diyorlar ki, çok kaba ve üstten bakıyorsun insanlara. Haklısın. Kötü ama sen sanki çok eşit bakıyorsun herkese dünyada normalde herkes kendi düşüncesini başkalarının fikirlerinin arkasına koyuyor da ben burda bir iki düşüncemi paylaşınca "arrogant" oluyorum. Alın size SAT kelimesi. Daha ne fayda yapalım ya...


Mesela bir diğer yorum da duygular ile ilgili. Yok duygusuz yazıyormuşum sürekli düşüncelere kapılıp makina gibi yaşıyormuşum falan. Reiz, iyi düşünüyorsun ve katılıyorum son yazılarda fazla duygu yok. Ama bizdeki duygu da yarım saat önce tanıştığı kızla 20 dakika sevişmek için binbir takla atanlardan farklıdır yani ayıp ettin. Ne? Erken boşalmam mı? Rakamlara takılma fesat herif. Ne terbiyesiz mi? Evet.


Vay be güzel oldu bu yazı. Hoşuma gitti. Yazarken keyif aldım. Umarım siz de almışsınızdır diyeceğim ama... Aması yok. Alın alın keyif alın daha da okuyun ben de daha fazla feedback alıp daha fazla gelişeyim. Ama öyle böbürlene böbürlene bakmayın bu ülkede Arnold Şvartzanager Californiya eyalet başkanı, Hakan Şükür milletvekil. Gelecek Justin Bieber, Selena Gomez ve Ruyamız Hamdolsun ablaların ellerinde. Ah Küçük İbo ve Sezercik yönetecekti bu dünyayı. Bakın şeref namus haysiyet nasıl önemli olurdu hepinizde...


Çok konuştum boş konuştum. Öpüyorum, seviyorum. Leon filmini seyredin. Adam gibi arabalar alıp hayvanlara iyi davranın. İçkiyi azaltın sohbeti arttırın, kuş üzümünü fazla koyup fındızı azaltın. Kebap ile, hele hele çiğ köfte ile kola içmeyin ayran için. Bambi'den çift kaşarlı tavuk dürümü deneyin. Öpüyorum seviyorum. Ya da boşversene...

Kısadan bir Kadın / Araba Analizi ve Klasik Arabalara Bakışa Bakışım

14 oldu. Seriye devam etme sebebim artık bir marka gibi. Blog Yazısı diye postlayınca Facebook'a, birden herkes atlıyor. Neden daha tam çözemedim. Ya Blog Yazısı yazacagım ya da sansasyonel bir başlık atacağım sanırım okunmak için. E hayatında kitap okumayı alışganlık haline getirememiş ben bilirimciler dünyasında da blog yazmak hele de bu denli sürekli, iğneleyici ve hatalı şekilde zaten başlı başına bir riskti.

Komik bir giriş yapalım. Okan seyredenler orda müzik grubunda komik bir çocuk vardı onun şu diyaloguna şahit olmuşlardır. Olmayanlar seyretsin. Seyretsin seyretsin. Ciddiyim. Komik lan. Cidden.





Evet. Gerçekten bence iyi komedi budur yani komik abi fazla kurcalamayacaksın. Surat falan. Feyyaz taklit etmiyor bence, ediyorsa da banane lan. Güldüm işte. Keşke bunu diyebilse herkes. Ama yok altında illa bir anlam bir çözünüm olmalı her sırıtmanın. Sanki sen mutlu olunca tüm dünya kurtulacak amına koyayım. Aa unuttum tüm dünyadan daha önemliydin sen.


Bölümlük laf sokmamı da yaptığıma göre şimdi konuya girelim.


13 tane yazı yazmışım. Uğursuz sayıyı geçtim heralde. O yüzden bu sefer bildiğim ve sizin de ilginizi çekebilecek bir konuyu ele alacağım. Erkekler, Kadınlar ve arabalar. Size uygun araba hangisidir? Erkekler arabalara ne gözle bakarlar? Kadınlar gözlere ne arabalarla bakarlar? Arabalar erkeklere hangi kadınlardan bakarlar? Ve bakarlar kadınlar erkeklere hangi arabayla? Hepsi iki enter aşağıda


Öncelikle belirteyim araba kullanmak çoğu insan için gaz ve fren arasında gidip gelen ayağın iler geri hareket yaparken kollarında gideceğiniz yöne doğru gitmek için direksiyonu çevirmesinden ibarettir. Bu sadece bir düşünce değil bir hayat felsefesidir. Bana abartıyorsun demeyin. Siz karşınızdakinin bir kelimesinden neler çıkarıyorsunuz, ben de arabaya bakışlarından o kadar anlam çıkarıyorum. Bakın yukarda yaptığım tanımı araba kullanmak sayan ve bunu hayat felsefesi tanımlarında kullanan bir çok gavat var. Gavat yolsuz birleşmelere aracılık eden kişi demek. Evet, bu gavatlar şimdi etrafta oksijen tüketip diyorlar ki, hayat araba kullanmaya benzer. Yeri geldimi en zorlu yokuşlardan, en sarsıntılı yollardan, en kaygan zeminlerden geçebilmek için en iyi arabaya sahip olmalısın. Günü geldi mi gaza basmalı, günü geldi mi frene basmasını bilirsin. Lan dingil. Lan şerefi annesine küfrettirmemek olarak algılayan saçı yağlı pinokyo, bu mudur lan araba kullanmak. Araba kullanmak bir sanattır üsta. Araba kullanmak parmak izi gibidir. Herkes farklı okşar vitesle pedalı. Herkes farklı alır virajları. Bu arada dingil tekerleklerin merkezinden geçen ve taşıtın altına enlemesine yerleştirilmiş mile denir.


Bakın çok net söyleyeyim, erkekler bu araba konusunda öyle kendini kandırıyorlar ki. Tamam kötü arabalar değil ama bir Ferrari'si bir Lamborgini'si bir Bentley'i olan kendini hayatta başarılı sayıyor. Konuyla hiçbir alakası olmamakla beraber bu arabaların sizi başarılı kılabileceği tek şey benzin fiyatlarında en yüksek ücretleri ödemenizde ya da Bebek Lucca,nın önünden kız kaldırmakta olabileceğini göz ardı etmemlisiniz. Mesela, amcam, araba konusunda herkesin boğazını tahta çubukla kontrol edebilecek bir insandır, der ki, sen Ferrari'ni alırsın 250 bin euro'ya, çıkarsın boğaza, seni görenler der ki "pezevenge bak nerden bulmuş bu parayı bu gavat." Ama bir süper 7 ile çıkarsan boğaza aynı insan size şöyle bakacaktır.





Yok be ne alaka Ferrari her zaman Süper 7'den daha çok itibar diyen arkadaş haklı. Üzerinde 250 bin dolar sahip olduğunu gösteren bir banka faturası ile gezen biri mi daha kolay arkadaş bulur yoksa 10 bin dolar mı? Evet, kaliteli arabadan anlıyoruz ama saf da değiliz. Bu arada Süper 7




Gülümsediniz değil mi :)

Evet. Bir bakış açısı budur. Pahalı araba iyidir derler. Evet iyidir ama kullananlar genelde gavattır. Genelleme yapıyorum, şimdi her Ferrari sahibi gelip bana ne diyorsun lan sen onun bunun çocuğu derse hemen derim ki abi ben sana demedim sen süpersin iyisin sikersin sev beni sev beni hehehehehe. hav hav. auuuu... O da affeder herhalde...

Şimdi bir de endişemi dile getirmek istiyorum. Endüstriyel dünyada araba kalitesi hızla artarkan insanların gelirleri de hızla artıyor. Dünyada para artıyor değeri azalıyor. Ekonomist değilim ama bunun bir tehlikeyi de beraberinde getirdiği açık bence. Bu yüzden eskiden herkesin alamadığı BMW gibi arabalar artık herkesin evinin önünde olmaya başladı. Öyle ki geceleri yayan gitmeye korkacağınız Fatih Sultan Mehmet mahallesi ya da Fikirtepe gibi yerlerde bile herkesde BMW'lar Audi'ler var. Şimdi araba kalitesi bu denle artarken, ben diyorum ki kızlar bu arabalara olan ilgilerini kaybedecekler. Öyle ki kiralama yöntemi ile bir pazarlama müdür bile bu arabalara sahip olabiliyor. Bir 3.20 dizel gibi bir arabanın kiralanabilmesinin verdiği hüzünle yazıma devam edeceğim şimdi. Bu arada kızlar okuyorsa bu yazıyı, 320 kasa BMW





Şimdi anladım dediğinizi duyuyorum çünkü artık her 7 saniyede bir 3 serisi geçiyor sokaktan. İsterseniz hazır vaktimiz var BMW'lerin yeni 3 serisini analiz edelim biraz. BMW 3 serisi, eski kasasına göre çok daha sportif bir görünüm ve işlev kazanmış durumda . Yeni şanzımanları sayesinde arabadan alınan verim en üst düzeylere çıkarmışlar ve yanlış hatırlamıyorsam 180-190 arasında bir beygir gücüne sahip 320'ler. Fazla detay vererek sıkmak istemiyorum ama şöyle söyleyeyim, bir araba ile ilgili konuşurken beygir kelimesi kullanılırsa bilinki arabanın gücünden bahsediliyordur. Ve evet, bir beygir bir at gücündedir. Erkeklerin bildiğini biliyorum ama bayan arkadaşlarımız da öğrensin. Keza bir bayan ile adam gibi araba hakkında konuşabilmek beni en tahrik eden şeylerden biridir.


Arabaları teker teker incelemeye çalışsak emin olun 20 kişi tüm hayatımızı bu işe adamamız gerekir ama şunu söyleyebilirim ki BMW yeni kasalarda eski kasalara benzer sportif bir hava yakalandı diyebilirim. Mesela işte size 1980lerden bir 3 serisi





Benzemiyor mu? Hadi len.


Neyse ne diyorduk. Ha, endişem evet. Bana öyle geliyor ki BMW dizaynırları bile ynei modellerin gösterişten uzaklaştıklarını farkettiler. Bu yüzden de son teknoloji ayrodinamik (evet bilmiyorum nasıl yazıldığını ne olmus!) ile daha sportif ve eski tarzı yakalamaya çalışıyorlarsa, emin olun kızların dikkatini çekmek için apartta bekleyen bir gruıp erkek sürüsü de klasik arabalarla ilgilenmeye başlayacaktır. İşte benim endişem bu. Ben klasik arabaları seviyorum çünkü ciks apaçiler o arabalarla uğraşamıyorlar. Külüstür diyorlar. İşte buraya kadar bunu okumaya dayanmış bir kız varsa ondan yalvarıyorum ki 1960larda üretilmiş bir arabaya külüstür diyen hiç bir erkeğin 100 metre yanına yaklaşmasın. Ciddiyim. O adamdan hayır gelmez.


Ben demiyorum ki herkes klasik arabalar ile uğraşsın ama yani sıradan arabalara sırf isimleri var diye yüz binlerce euro yatırmasınlar. Diyorsa ki para bok, tamam al ama bana da ver azcık. Ya da şu okuyan arkadaşa bir megane al en azından. Getirir götürür ve arıza da vermez fazla. Bu yazı da fazla okunmaz. Çok erkek yazısı oldu


Neyse zıplayan maymuncuklar. Demek istediğim, erkekler arabaları bir araç olarak görüyorlar. Çok da hatalı değiller çünkü sonuçta bir makine. Ama bu muhteşem makinalar asla kadınlara ulaşmakta bir araç olmamalı. Ya bir yerden bir yere ulaşmakta olmalı ya da zevk almaya. Aksi takdirde asla takdir edemeyeceğim sizleri. Aslında burda bizim amcamla şehirde klasik araba keyfi yaparken yaşadığımız onlarca Ferrari'leri rezil eden hikaye anlatırdım ama gerek yok. Neden mi? Çünkü Ferrari güzel araba ve birkaç gavat onları kötü emellerinde kullanıyor diye benim hakaretlerimi haketmiyor.


Kıskanıyor muyum Ferrari sahiplerini? Azcık. Bentley sahiplerini? Hiç. Ferrari sahiplerini az da olsa kıskanırım çünkü Ferrari gerçekten güzel bir marka. Arabaları ve motorları muhteşem bir uyuma sahiptir. Ondan daha çok beğendiğim bir diğer zengin arabası da Porsche'lerdir. Mesela şu porsche'nin güzelliğine bakar mısınız.





Ama mesela bu da güzel





Şimdi bu kadar arabalar konusunda spontane konuşabilmem bile bence baya bir başarı. Biliyorsunuz ki Blog Yazısı serisinde hiç aralıksız ekran başında 10 parmak yazmaya çalışıyorum. Bu kadar olayı üst üste konuşmak da zordu. Umarım beğenmişsinizdir. Umarım arabalar hakkında düşündüklerimi az çok anlamışsınızdır. Saygılar.


Bir de son bir kez. Gavat.


Not: Benim ne araba kullandığımı öğrenmek isteyenler yüz yüze görüşmek zorundadırlar. :)


Not not: Eğer klasik arabalara son model spor arabalardan daha çok ilgi gösteren bir bayan okuduysa da bunu, hemen benle irtibata geçsin.


Not not not: Erkekler bu iş hobi işidir. Herkes yapamaz. Ama yapmak isteyenlerle de her türlü konuşurum.


Not not not not: İşin teknik boyutuna girmemeye çalıştım. Sıkmayalım dedim okuyucuyu


Son Not: İşte bu araba da size bir hediyem olsun. Laf ettirmem, eden siktirsin gitsin. Yüzyılın en güzel arabası. Allah izin verirse bir gün...

Karakterlerin Tiplere Dönüşmesi ve Öğrenilenlerin Paradoksu

Öncelikle öğrencilere kolay gelsin. Sonra okuyanlara teşekkür ederim. En son olarak da okurken üzerinize alınmayın. Bir dip not tüm yazılarımı JoyFM eşliğinde yazarım. Bir dip not daha küfürü ayıp sayıyorsanız okumayın.



Bugünlerde çevreme baktığımda bazı sosyal amaçlara hizmet eden karakterler görüyorum. Bu illa illuminati gibi çıkar amaçlı ya da satanist kaynaklı olmak zorunda değil, kişilerin karakterlerinin tipleri oluşturmasından dolayı kaynaklanan hatalar. Şimdi hatırlayın edebiyat dersine girdiyseniz Moliere'in Cimri'sini işlediğinizde orda dip not olarak derler ki Moliere karakterleri değil tipleri işler. Şimdi bu Türkiye'de adam gibi eğitim verilmediği için oturup da Cimri'yi okuduğunuzu zannetmiyorum. Belki bir şans tiyatrosuna falan gitmişsinizdir. Merak etmeyin ben de o kadar entellektüel değilim oturup klasik oyunları okumuyorum ama günün birinde bir Moliere oynu oynamıştık ve denk gelip de okumuştum. Demek istediğim Türk eğitim sistemi size eserleri değil eserlere yorumları öğrettiği için karakter tip farkını anlamamış olabilirsiniz. Ben size bunu açıklamayacağım. Her şeyi devletten beklemeyin...


Tamam tamam acıdım açıklayacağım. Tip, Baban'dır. Karakter Mahmut Severgiller. Bundan çıkarın anlamı kardeşim artık oturup size düşünmeyi öğretecek değilim.


Neyse eminim Moliere bile tip'ler kullanarak eserlerini oluştururken günümüz Türkiye'sindeki tiplerin oluşacağını düşünmemiştir. Gerçekten sapıklık derecesinde birbirine benzemeye başladı insan tavırları ve tepkileri. Artık herkes biribirinden uygun gördüğü davranışları kopyalaya kopyalaya sözde "mükemmel" bir karakter oluşturmak için çaba sarfediyorlar. Şimdi aslında burda kendi içimde bir ikilem de yaşıyorum. Çünkü geçenlerde deyimi yerindeyse elimi ayağıma verdi bir arkadaş söyledikleriyle. Bunu okursa "ahahaha sana söylediğimi yazmışsın" derse bilsin ki değerini yitirecek o söylediği. Bırak bende iz bıraktığı gibi kalsın kelimelerin! O demişti ki işte, ve aynen "quote" ediyorum "sen kendinin farklı olmadığını, herkes gibi olduğunu düşünüyorsun. O yüzden de herkesden de senin gibi olmasını bekliyorsun". Boş bir laf mı? Kesinlikle. Bana ilham oldu mu? Hem de nasıl. İki kere iki dört mü eder? Memleketiyle tren yapsan da 4 eder. Peki ben neden çelişiyorum kendimle? Çünkü ben de genel doğruya, yani olması gereken bir tip'e inanıyorum ki yanlış. Böyle bir şeye inanmak demek insanın insan olduğunu reddetmek demek. Bir şey anladınız mı? Arapsınız.


Evet kendimle çelişmemi açıkladıktan sonra fazla pişirilmiş spagetti gibi olan beyninizde biraz zeytin yağı geçirmek için şimdi biraz örneklere başvuracağım.


Öncelikle bu günlerde herkesin edindiği bir tipleme var ki beni deli ediyor. Adı da "sosyal kimlik". Sosyal kelimesine dikkat edin dostlarım. Bu kelime çok tehlikeli. İlk okul 3'te anlar çoğumuz bu tehlikeyi ama boyutunu anlamanız için düşünür olmanız gerek. Bu tip insanlar sosyal olmanın önemini abartmaya başladılar. O kadar sosyal oldular ki kendilerinden vazgeçmiş durumdalar. Kendi hayatları yok lan resmen. Acaba diyorum ergenlikten mi? Olabilir çünkü yetişkin bir insanda bu özelliği göremiyorum. genelde 14-30 yaşları arasında var bu özellik. Kendini geliştirmeyi unutup Ayşe şunu yapmış, Mehmet sünnet olmuş'a takılıyor insanlar ki yani anlamıyorum. Başkalarını tatmin etmek için yaşanır mı lan? Kendinize gelin. Sürekli başkaların düşüncelerini önemsediğinizin farkında bile değilsiniz dingiller. "Kimsenin düşüncesi umrumda değil valla istediğimi yaparım" derken bile karşındakinin gözünde anarşist bir izlenim uyandırmaya çalışıyorsunuz siz gerizekalılar. Kusura bakmayın gerizekalı derim bunlara çünkü daha kendini öğrenememiş bir adamdan hayatta başkalarına yarar sağlamasını bekleyemem. Ahmet'in gözüne girmek için Mehmet'le arkadaşlık yapıyor birisi. Ötekisi terfi almak için patronunun kıçını yalıyor, ynalış olduğunu bildiği şeyleri bile kapıyor. Karakterin olsun lan! diye şimdi geçirebilirim sanırım. Karakterin olsun ki doğruyu seçebil. Karakterin olsun ki doğru seçtiğinin arkasından git. Anladınız mı şimdi karakter tip farkını?


Genel bir örnekti yukardaki. Bu yukardaki tiplemenin kızlara yansımız hali de var merak etmeyin. O öyle bir etki ki gerçekten senin benim gibi namuslu insanların midesini bulandırır cinsten ilişkiler ortaya çıkarıyor. Burda kullandığım dilden dolayı özür dilerim ama "sikilmek" için etrafta dolaşan kızlar var. Cidden var böyle insanlar öyle ayıplar bir tavırla gözleriniz açık bakmayın yazdıklarıma. Sikilmek için dolaşıyorlar çünkü ergenlikten hemen sonra farketmişler ki erkekleri elde etmenin en kolay yolu kendini biraz ağırdan alıp siktirtmek. Kelimerin ağırlığına takılmayın çırılçıplak bacakları açık dolaşmıyor heralde bu genç kızlarımız. Onlar aslında düşündüğünüzden daha akıllılar. Ayrıca bakın ilişkiye girmek, yatmak ya da başka bir şey demiyorum. Tüm tepkileri alıp "sikmek" kelimesini kullanıyorum. Çünkü bu hayat tarzı gerçek anlamda seksin içine ediyor benim gözümde.


Bu arkadaşlar cinsel ilişkiye girerek (biraz kibarlaşmanın vakti gelmişti) erkekleri kullanıyorlar. Ve inanın bu kızlar herkesin kaşar olarak nitelediği kızlar değiller. Kimilerinin gözleri mavi etekleri kısa her geçe küçük beyoğlunda hoppidi hoppidi zıplıyor, kimileri türbanlarının altında, kısık gözlerle altın günlerinde kaynanalarını seçiyorlar. Yapmayın yazıktır günahtır. Bir tipleme adına şerefinizi haysiyetiniz bir kumar masasına koymayın. Unutmayın bu dediğimi kızlar. 10 liralık karakterinizi 3 liraya verirseniz 5 vereni bulamazsınız. Hayatta yaptığım en güzel benzetmelerdendir. Güvenirim.


Bir diğer tipleme de erkeklerin arasındaki çapkın tiplemesidir. Kızlar siz bilmezsiniz ama bu tipleme kaç tane okul başarısı yüksek, ilişki başarısı düşük erkeğin rüyalarına giriyor biliyor musunuz? Toplumda bazı tipler var mesela kızlarla öyle haşır neşir ki sanki kızlar sayesinde tarihe adını yazdıracakmış gibi. Ulan bakın tarihe kaç tane çapkının ismi var? Bana sorarsanız Türk literatüründeki en sağlam çapkın karakteri 7 kocalı Hürmüz'dür. Bakınız Hürmüz!





Bunun çapkın bir erkeğe benzer bir hali var mı? Yok! (Bu arada yerim seni Nurgül'cüğüm, çok tatlı çıkmışsın xoxo mucks! )


Peki tarihte, daha doğrusu Türk literatüründe ilişkileriyle öne çıkmış tipler kimlerdir? Aha o da burda





Müslüm Baba neden çıktı bilmiyorum ama ben Dağları Delen Kerem diye aradım Google'da. Bak sen şu işe konuyu kapatmam gerek artık bu hatadan sonra... Vah vah.. Umarım anladınız demek istediğimi...


Son bir örnek daha vereyim mi? Hayır vermeyeyim. Çünkü nasılsa tatmin olmayacaksınız. Kendine güvenen tiplemesinden o kadar etkilendiniz ki ne örnek ne de devam etmemi istersiniz siz.


O zaman size güzel bir şiir yazayım mı? Yok yazmayayım. Çünkü size tanrılaştırma yapan tipler öyle çekici geliyor ki ben ne yazarsam, kim ne yazarsa yazsın Nazım Hikmet'ten Can Yücel'den ya da bir başka vefat etmiş tanımadığınız şair kadar iyi yazamayacak.


En iyisi ben bitireyim yazımı. Yok bitirmeyeceğim. Çünkü her son bir başlangıçtır. Oh neyse, en azından bir konuda iyi bir bakış açısı yakalamışsınız. Bunu neden mi diyorum? Çünkü ben de tiplemelerin etkisindeyim. Bak kardeşim, azcık agnostik ol lütfen ve doğru saydıklarının yanlış olabileceklerini kabullen. Her son bir başlangıç değildir. Bazen son sadece bir sondur. Ve her şey orda biter.


Kendinize iyi bakın. Belli bir kalıba sığdıramadım yazıyı. Bazı olgulara fazla kafamı taktım bariz bir şekilde. O yüzden de kalıbına sığmayan bir yazı oldu. Sonda da iyi soktum lafı. Hani hafiften bir duygulanma bile olmuştur sizde. Bunları diyerek de içine etmişimdir mesela tüm duyguların. Tiplerinize sokayım hepinizin. Senin değil tabi. Sen burda bunu okuyorsun ya o da yeter bana. Nasılsa hepimiz çıkarcı değil miyiz. Bu yazımda "sik" kelimesini kullandığıma göre de uzundur istediğim bir bitirişi yapabilirim.


Tamam o zaman ben siktirip gidiyorum. Selametle.

Son Zorunlu Blog Yazım

Evet arakdaslar bu son zorunlu blog yazim ve malesef klavye konusunda bir sorun cektigim icin turkce karakterler yok. O yuzden okumamayi tercih ederseniz anlarim. Zaten son yazim oldugu icin acikcasi fazla detayli bir sekilde bazi seyleri anlatmayacagim. Daha ogut niteliginde yazacagim. Ogut verebilecek derecede egoist olmamin sebebi kendimi begenmisligim degildir. Ben harhangi bir konuda diger insanlardan daha ustun oldugumu dusunmuyorum, aksine hicbir konuda herkesden ustun olamayacagimi dusunuyorum. Ancak benim kafamda bir "genel dogru" var o "genel dogru" ya inaniyorum.

Bir elin nesi var, iki elin sesi var arkadaslar. Kendinizi ustun gormeyin digerlerinden. Eger bir sey basarmak istiyorsaniz, gelin kendinize guvenebileceginiz bir kac arkadas bulun. Beni taniyanlariniz vardir okulumda bir dergi cikardim. Cikardim demem bile aslinda yanlis. Cunku asla tek basima basaramazdim. Dergi fikri de tamamen benim degildi zaten. Bir kac arkadas bu ise bas koyduk ve basardik. Ben de bu derginin olusum suresince istedim ki, gelsin okulumdaki diger arkadaslar da bize katilsinlar, ve daha guclu ve daha gercek bir dergi olusturalim. Cunku ben biliyorum ki ben bu dergiyi 3 kisi ile olusturursam ve baskalarinin da sahiplenmesine izin vermezsem, birileri gelir 4 kisi toplar ve daha iyisini olusturur. 4 nereye giderseniz gidin 3ten buyuktur. Toplamada sifir, carpmada da 1 etkisiz elemandir. Ama bunun konuyla alakasi yok.

Evet, sevecen bir anne niteliginde ilk ogudumu verdim. Bireysel olun ama bireyselci olmayin. Oldugunuz an, yapayalniz bir sekilde birilerinin cikarlari icin savasirken bulursunuz kendinizi.

Bir diger ogudum guvenin. Guvenin arkadaslar. Insanlara guvenin. Inanin onlara. Cunku inanmazsaniz emin olun bu hayat cekilir olmaz. Evlendiginizde karinizla butunlesin. Oyle bir butunlesin ki biriniz olse bile ayiramasinlar sizi. Dostlariniza oyle bir tutunun ki gitmek isteseler bile gidemesinler. Sevdiklerinizi, saydiklarini oyle bir tasiyin ki omuzlarinizda asla sizden alcak gorunmesinler. Bireysel olun, ama bireyselci olmayin. Guvenin. Birakin isteyen bicaklasin sizi sirtinizdan, o bulacagini bulur. Ama asla aptal olmayin. Saf olun, ama aptal olmayin. Insanla insan olun demek istiyorum yani anlayacaginiz. Insanla hayvan da olmayin dingil de olmayin. Dingil arabalarin altina enlemesine yerlestirilmis demirdir.

Kucuk seylerle mutlu olmaya inanin. Yediginiz yemegi yiyemeyebilirdiniz bunu iyi bilin. Cunku Afrikada bir yerlerde emin olun birileri ac yatiyor. Ve onlar sizin o yemek zorunda hissettiginiz yemegin parasiyla bir ay geciniyorlar. Ve tasak olsun diye demiyorum. Gercekten geciniyorlar. Tanzanya'ya gittim arkadas. Bir haftada 7 dolara yasiyor en zengin adam. Bunu bilerek, buna karsi yasayin. Emin olun ki sizi mutlu edecek gercek ogeler kucuk seyler. Bulent Ortacgilin Kucuk Seyler sarkisini da dinleyin. Diger sarkilarini da dinleyin. Ama sakin 10 sarkisini dinleyip begendikten sonra gelip bana Bulent Ortacgil hayraniyim takilmayin. O kadar da kucuk seyler degil bunlar.

Dolasin, konusun, sevisin. Dolasin ki yeni insanlar goresiniz, yeni kosullar ile tanisasiniz. Konusun ki o kosullari yasayiniz. Sevisin ki o kosullari kendi hayatiniz kiliniz.

Dingillere boylarinin olcusunu verecegim diye etrafta kosusturmayiniz. Biliniz ki basaramayacaksiniz. Hayat adil diyen kim varsa ki bilin yalan soyluyor. Hayatin adil olmadigini bilerek zevk aliniz. Cunku gorecelik kavrami her zaman var, ve senin mutlulugun baskasinin mutsuzlugu asla olmamali.

Saygi duymayi unutmayin. Insan olmanin onemli bir ogesi saygi. Gecmisi bilerek, gelecek icin yasayin, ama ne gesmis icin ne de gelecek icin nefes almayin. Yasadiginiz an ozel ve gebe olmali.

Okuyun. Okumak ayip degil. Benim burda iki uc tane sacma sapan dusuncemi okudugunuz icin bile "aa ne kadar enteresan" dediyseniz, emin olun Tolstoy, Nietzsche, Freud, Hitler hatta Murathan Mungan ve Elif Safak okudugunuzda bile kafanizda yildizlar ucusmaya baslayacak. On yargili davranmayin kimseye. Herkesi benimseyici olun. Ama herkes olmayin.

Ya da ne biliyor musunuz? Bosverin. Hayatinizi yasayin. Ama sakin ola ki dusunmekten vazgecmeyin. Zaten ortada bir karakteriniz varsa, hayat yoldaslariniz da, hayat amaciniz da olur. Yani bir hayatiniz olur. Ve herkesin bir hayati oldugunu bilerek, kendi hayatinizi yasayiniz.

"Yasamak bir agac gibi tek ve hur, bir orman gibi kardescesine; bu hasret bizim."
Nazim Hikmet

Kişisel Reklamcılık

Yazıma başlamadan önce bir kaç noktaya değinmek istiyorum. Reklamın iyisi kötüsü olmaz derler ya, yanılıyorlar. Bu aralar etrafta kendinin çok kötü reklamını yapan ve bu reklamı "anı yaşa" mantığına bağlayan insanları görüyorum, o yüzden bu noktaya ufaktan da olsa değinmek istedim. "Anı yaşa" mantalitesi New Age konseptinin bir parçası. New Age konsepti ise bir kaç kodamanın senden benden akıllı çıkıp kendi emelleri uğruna pskolojiye el sürmesinin bir farklı adı. Bence tabi. Bir sürü farklı açıklaması var. Bu konu ilgili de bir yazı yazmıştım, geçmişe göz at ve bul. Peki bu "anı yaşa" mantığı nedir ve nasıl sonuçlar doğuruyor Kısadan bir açıklama yapayım ki bazı arkadaşlar belki yollarını bulurlar.

Blogumun manşetinde ne yazıyor diye bir kaç arkadaş bana sordular. Dedim ki düşünün, bir çıkarım yapın, o anlama gelir. Ben manşete yazdığım şey ile küçük bir paradoks yaratmıştım kendi içimde. "Geçmişin Etkisinden Kurtulmuş, Gelecek İçin Olmayan" kavramı benim için ruhu sembolize eder. İnsanın o an gerçek olarak ne yapmak istediğini... Freud'un id'ini değil ama, Allah'ın ruhunu. Ha bu arada Allah'ı yazılarımda bu kadar yüceltmem ve söz konusu etmem de bazı arkadaşları rahatsız etmiş, onlara bir açıklama yapma gereği duymuyorum şayet arkadaşım olmasalar, kızardım. O insanlar ki radikal diye sövdükleri insanlara şirin gözükmek için inanç insan ile Allah arasında olur diyorlar. O zaman niye bu kadar takılıyorsun Allah'a diye de sorarım. Bu konulara fazla bulaşmadan ruh kavramı ile birlikte reklam konusuna döneyim hemen.

Şimdi bu yazım fazla anlaşılır olmayabilir. Bir arkadaşın yanında sürekli piyano çalarken hele de çalmayı tam bilmezken bazı derin konuları açıklayabilmek kolay değil çünkü. Neyse. Şimdi "Anı Yaşa" kampanyası ile bazı arkadaşlar, insanlara geçmişlerinden kurtulmuş ve gelecek için olmayan hareketler yapmalarını öneriyorlar bu günlerde. Peki, anı yaşa diye senin yapmanı istedikleri şeyler neler? Hemen örnekler vereyim. Gidip istediğin yemeği yemek olabilir mesela. (tabiki ünlü bir restoran zincirinin yemeği olacak bu) Ya da dostlarınla bir sofraya geçip kadeh kaldırmak olabilir mesela (dikkat, yine tüketim.) Ya da ne bileyim, gidip bir gece kulübünde sabaha kadar eğlenip kafayı çekmek de olabilir. (Paranteze gerçekten gerek var mı?) Güzel. Aranızda hiç tüketim yapmadan anı yaşayan biri çıkacak mı? Yani anı yaşa dedikten sonra gidip annesine sarılan var mı? Ya da ne bileyim anı yaşayacağım abi gidip fakirlere yardım edeceğim diyen? Yani kısacası "anı yaşamak" konseptinin içinde sosyal bir olgu var mı?

Yok. Anlayamazlar ama Yiğido haksızlık ediyorsun. Ne kadar kullanıldığını anlayamaz bu insanlar. Başkalarına yardım etmek için bile aracı arıyor bu arkadaşlar. İlişkiler zaten bu sistemin bir kurbanı olmuş durumda. Hiç detaya girilmez. Şayet bir kızı mutlu etmek için bir dünya para harcaman gerekiyor ne yaptığı belli olmayan şirketlere. Bazı kızlar gelip reddetmesin sakın bunları. Niye evlilik yıldönümleri, sevgililer günleri, anneler günleri yaratıldı zannediyorsunuz? Bunların hepsi ego mastürbasyonu sayesinde üzerinizden çıkar elde etmek için. Evet aynen öyle. Anneler günü ne saçma iştir arkadaş mesela. Ben anlayamıyorum, biri gelip açıklasın bana. Sen bütün bir yıl annene eziyet et, yüzüne bakma, kavga etmediğin müddetçe sakın konuşma, ergen ergen takıl, sonra anneler gününde yine bir yere para harcayarak mutlu et. Zavallı anne de sisteme öyle bir uyum sağlamış ki anneler gününde hediye alındığında onun sevileceğine inanıyor. Saçmalık. Sen önce her gün annene hürmet et, saygıda sevgide kusur etme, anneler gününde hediye almasan da annen gelip sana sarılacaktır seni sevecektir. Bunları yapmasan da sevecektir, annen şayet o senin, ama sen kendini iyi bir evlat olduğuna inandırmak için ona hediye aldığında benim tepemin tasını attırıyorsun.

Bu konuyu şu andan itibaren daha fazla deşmek istemiyorum. Şimdi bir deney yapacağım, sadece bir deney. Hiç bir amacı da yok. Oyun gibi. Facebook denen sosyal ağı açacağım ve bazı harfler ile başlayan insanların profil resimlerindeki bana en ilginç gelen resmi size anlatacağım.

"B" harfi ile başlayalım. Evet. Erkek bir arkadaş ve ilgimi en çok çeken resmi bir gece kulübünde iki kıza sarılmış olarak çektiği bir resim. Terlemiş belli. Saçları ıslak. Gömleği şeffaf olmuş falan. Evet diğer harfe geçelim.

"G" harfini deneyelim. Bir dakika... Hahaha! En yakın arkadaşlarımdan biri çıktı :)) En çok ilgimi çeken resmi ise objektif ve konuya bağlı kalmak adına Taksim'de sarhoş bir şekilde kafasında pembe tülü bir çember ile öpücük yolluyor. Allahım ya güldürdü beni.. Neyse..

"S" harfine bakacağım şimdi. Evet bu sefer soyadı "Ş" ile başlayan bir arkadaş çıktı. Bu kızı tanımam fazla ama derin dekolteli gece kulübündeki parlak gri elbisesi gerçekten hoşmuş.

"T". hehehe. Yine bir arkadaş. Ama düzgün bir çocuk bu. Sevgilisi ile olan resmi hoşuma gidiyor.

sonolarak "Y" harfi olsun. Bu bayan arkadaşımızın zaten resimlerinin çoğunluğu taksimde.

Reklam dedik. Facebook dedik. 4 kişi dedik. Bir düzgün ilişki dedik. Dönen deli gibi alkol dedik. Resimler dekolteler dedik. Bir amacım yok dedim ama vardı artık istediğim şiiri yazabilirik.

Sevgilerle. Yazdığım en boktan yazı oldu bilincindeyim. Suçlusu Alp'tir.

İnanılmış Bahaneler ve Boşa Giden Sevaplar

Evet, artık son yazılara yaklaşırken duygusal olarak farklı boyutlara geçmek üzere olduğumu anlamışsınızdır. Afrika'da 1 ay çalıştıktan sonra İstanbul'u hatta Çeşme'yi gördüğünüzde insanların bu sonradan görmeliğine biraz isyankar tavırlar içerisine giriyorsunuz ister istemez. Milletin anne ve babalarının saatlerce çalıştığını hatırlamak insanın içini biraz rahatlatsa da, bu gösteriş ve şımarıklık, gerçekten insanın midesini hafiften kaldırıyor başlarda.

Bu düşünce sadece sevmediğim insanlarda geçerli değil. En yakın arkadaşlarımla bile sohbet ederken son derece şımarık yaşadığımızı anlayabiliyorum. Gerçekten bu farkındalığa ulaşmamı sağlayan babama ve anneme de ne kadar teşekkür etsem azdır.

Şimdi söyleyeceklerime belki abartı diyeceksiniz ama bunu demeniz bile dünyadan ne kadar izole ve ayrı yaşadığnızın bir göstergesi olacak. İçinizden hanginiz, yemek yedikten sonra "yemek yiyebildiğiniz" için mutlu oluyor? Öğle yemeğinde Somali'yi seyrederken önündeki pilavı bitirmeden sofradan kalkan, akşam da Midpoint'lere Kırıntı'lara gidip 3 liralık yemeğe 30 lira veren, gecenin sonlarına doğruysa biraz eğlence, biraz karı kız için gece kulüpleri girişine onlarca para veren insanların bu iki yüzlü yaşamları beni artık irite etmeye başladı.

İnsanlara sorsanız, hepsi iyi niyetli, hepsi azcık melek. Hani yeni bir oluşum var ya, herkes tanrı diye, aha işte öyle. Sıçan tanrılar var artık bizim dünyamızda. Bakın kimsenin potansiyeline laf etmiyorum, insan iyi niyetliyse ağacın dalındaki tam olgunlaşmış bir armut gibi oluyor. Lezzetli, taze ve dipdiri. Belki de insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey. Ancak sen onu dalından koparıp yemezsen ne faydası olacak o güzelim armudun? İşte potansiyelini bu kadar görmezden gelen bir "commune" olduk artık. Bu arada dip not, armudun iyisini ayılar yer.

Bu kadar bilinçsiz yaşayan bir toplumun içinde son derece saygıyı hakeden aileler, insanlar da var. Onlar başkalarına göstermeden muhtaç insanlara yardım ediyorlar ve farketmeden dünyada insanlığın iyi bir kavram olduğuna biraz olsun ikna ediyorlar bizleri. Ama bunlar yetmez. Bakın geçen televizyonda gördüm, Ağaoğlu'nun helikopterini çekmişler sanki bir bokmuş gibi. Bir de yanına arabalarını dizmişler. Hepsinin değeri de beş yüz bin euro'nun üzerinde. Helikopter de 3-4 milyon euro desen (ki büyük ihtimalle daha fazladır) dünyanın parası orda benim gidip tekmeleyerek kaportasını çökertmemi bekliyor demek. Büyük konuşmamak lazım, ama olurda bana bir miras kalırsa yemin ediyorum ki gidip kendime bir Bentley ya da bir Ferrari almayacağım. O parayla dünyanın herhangi bir yerinde çok kalifiye bir okul yapılabilir çünkü. Böyle saçmalık var mı ya? Bu kadar mı yüzsüzleştik? Kusura bakmayın ama buna tepki vermeyen insanlar da bu sistemin işçileridirler. Adam çıkıyor, en az 10 milyon dolar koyuyor 100 metre kare alana, o 10 milyonun tamamı da kişisel zevk. Boşuna demiyoruz insanlar manipüle ediliyor, dünyadaki para toplumun sadece %10'un da diye. Uyu kardeşim sen uyu. Günü gelir bana ben bu konuyu açtığımda "sen bilmiyorsun ama biz kaç tane çocuk okutuyoruz" dersin. E güzel kardeşim, siz kimsiniz lan? Baban sabah akşam çalışıp harcayabileceğinden fazlasını kazanmış, bu paranın bir kısmını nerden geldiğini unutmayıp başka insanlara yardım için ayırmış, diğer kısmını da sen Reina'ya git diye sana vermiş. Bu babanın sevabına ortak olma çabası nedir?

Kendinizi küçük görmeyin. Bir insan dünyadaki en potansiyelli varlıktır. Siz isterseniz bütün dünya değişir. Bunu unutursanız da Ahmet'in gözleri, Sevim'in göğüslerine takılır, başkalarına para kazandırmak uğruna hayatınızı kazanmaya çalışırsınız.

Bir de yeni tepkiler var ki sabahtan akşama güldürüyorlar beni. Böyle insanlara "para harcamayın insanlara yardım edin" diyince çıkıp abi hayat bu kabullenmek lazım, herkese yardım edemezsin ki, sosyalist şeyler bu söylediklerin şeklinde yorumlar geliyor. Bunu okuyan arkadaş, senden çok özür diliyorum, bu blogu hep belli bir seviyede tutmaya çalıştım, ama bu sefer bu adama siktir git demekten başka çare bulamıyorum. Allah'ı geçtim, tüm insanlığı geçtim, hatta anne babasını bile geçtim, kendine bile saygısı olmayan haysiyetsiz insanlar bunlar. Bir laf vardır unutmayın. Bir insan demek, herkes demektir. Bir hayat kurtulur, tüm insanlık kurtulur. Herkes ufak bir yardım diyip 5 dolar ayırsaydı cebinden, dünyada aç fakir kimse kalmazdı.

Fazla sataştım insanlara. Dün en yakın arkadaşlarımdan bir tanesinin doğum gününde hoş bir tartışma yaşadık. Tabiki çoğu tartışma gibi benim ağzıma sıçıldı ama o insanlar bilmese de siz bilin ki ben bazen sırf düşünmek için saçma sapan şeyleri irdelerim.Orda da yanlış olduğu herkesçe bilinen Freud'un bilinçaltı teoremini savundum hangi akla hizmetse.. Tartışmanın sonunda haksız çıktıysam ve bazı konularda cahilliğimi ön plana attıysam da bu günün sistem insanlarına uyacak güzel bir benzetme yakaladım diye düşünüyorum.

İnsan öyle bir canlı ki, isterse tamamen kendine uygun bir ortam bulup kendi şımarık hayatını yaşamak için bahaneler yaratabiliyor. Bahaneler yaratmak değil burda önemli olan, o bahaneleri yaşamak. Yalan söylerken size en çok yardımcı olacak şey, o yalanı sanki gerçekten yaşamış gibi anlatmanızdır. Kendiniz de bu yalan inanırsanız, emin olun karşınızdaki de o yalan inanacaktır. İşte sahte hayatlar da bu şekilde oluşuyor. Adam çıkıyor diyor ki, ben herkese yardım edebilir miyim? Hayır edemem. Benim burda birine yapacağım yardım dünyada her şeyi iyi mi yapacak? Hayır. E o zaman niye yapayım ki, en azından kendi kazandığım parayı kendim harcar kendim mutlu olurum diyor. Mantıklı mı? Evet. İnsancıl mı? Hayır. @2 ne yapmış? Boşverin.

İşte bu kurmaca mantıkla insanlar kendilerini şımartmaya devam ediyor. Ali Ağaoğlu da aldığı arabalarda şov yaparken biz de bi bok yapmış gibi seyrediyoruz. Ama emin olun Ali Ağaoğlu'nun yaptığı bir okulun haberini yapsalardı arabalarından elde edilen rant elde edilemezdi. Ha bir de "Doğamızda var" diyorlar ya sanki küfür gibi. Zaten ne kadar şerefsizlik haysiyetsizlik, lakayıtlık varsa hep doğamızda var. Sanki Allah kötülük yapalım diye yollamış bizi dünyaya.. Tövbe tövbe.. Ne münasebet. Eğer sen iyilik yapmazsan, ben iyilik yapmazsam, tabiki kötü olur insan. Bu kadar basit. Milletin zaten tavan yapmış bireyselciliğini arttırmak için bir de "İnsan doğasında kapitalist bir canlı. Hep kendini düşünür, en iyisi kendisinde olsun der" şeklinde teorileri insanların kafasına sokarsan, bu olur işte.

Ali Ağaoğlu'nun bir tek haberinden böylesine onu yargılamam tabiki yakışır olmadı. Belki de bahsetmediği yüzlerce okulu, hastanesi var. Bilemem. Ama yine de bu şekilde reklam yapması hoş değil diyerek Ali Ağaoğlu konusunu kapıyorum.

Sonuç olarak derseniz ki iyi de kardeşim, seni görüyoruz şurda burda diye, bir şey diyemeyeceğimi sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Lütfen yazdıklarımı adam gibi okuyun. Ne dedim ben? Kendini haklı çıkarmak için bahaneler üretmek... Evet. Aferin oğluma.

Ayağımı çarptığımda çarptığım yeri yalayarak iyileştirmeye çalışan köpeğim kadar olamazsa insanlar, gelecekte toplum adına olumlu ne görebiliriz ki? Biraz hatayı kendinde aramalı insan. Bahaneler üretmemeli. Sürekli felsefe yaparak bakış açısını değiştirince haklı olmayacaksınız. Bazı gerçekler var ve bunları hiç bir kumaş örtemez. Basit düşünün. Hazreti peygamberimiz "Komuşusu açken tok uyuyan bizden değildir" demiş. Sen bunu duy ey karısını kötü gözlerden korumak için paketleyen adam! Sen bunu duy ey Reina'da manita yapmak için kızlara içki ısmarlayan pezevenk! Hayatın içine etmişiniz farkında değilsiniz. Siz hele bir kendinizden önce başkalarını düşünmeye çalışın, bu amaç uğruna çiğneyeceğiniz kuralların günahını Allah izin verirse üzerime almaya razıyım.

Haydi kaybolun şimdi gözüm görmesin.

Kendim Hakkında Duygusal Çözünüm

Tüm isyanlar gereksiz arkadaşlar. Dünyevi bir gerçek var ki yalnız doğduk ve yalnız öleceğiz. Bu gerçeği bilerek andan keyif alabilmemiz gerek.

Son derece romantik hoş ve elit bir ortamda yazıyorum. Normalde odamdaki karanlık ve hafif dumanlı bir ortamda yazarım hem şiirlerimi hem yazılarımı. Ama bu sefer farklı. Bu sefer barışı sağladım kendi benliğimde. Evimize gelmişler bilirler, salon aydınlatmamız loş ama anlamlı bir şekildedir. Yani kendinizi hissedebileceğiniz bir ortam vardı. İnşallah bunu okuyan insanları da bir gün misafir ederim de evimde konuşup sohbet etme imkanı buluruz. Konu da önemli değil. Her şeyden konuşurum. Yeterki karşımdakinin gözündeki ışığı aklındaki soruları hissedebileyim.

Uzun zamandır aynı şeyleri tekrarlıyorum aslında. Karakterimi yazılarımdan anlamaya çalışırsanız fark edeceğiniz en önemli unsurlardan biri düşünen insanları sevdiğim, diğerlerindense fazla haz almadığımdır. Bu düşünce yalan arkadaşlar ben de biliyorum. Düşünmeyen insan yoktur. Herkes düşünüyor. Ancak bir insan gibi düşünen az kaldı artık bu dünyada. Sabah kalkıp da elime gazeteyi aldığımda bergamot aromalı çay değildir beni uykumdan uyandırıp rüyalarımdan ayıran. Ordaki olaylardır. İnsanların ne kadar insan gibi düşünmediğini fark ediyorum gazeteleri açtığımda. Şunu siz de fark edin istiyorum. Artık günümüz dünyasında "haber" niteliği taşıyan her şey rekabet içeriyor. Ve ben, bu rekabet dolu dünyanın bir parçası olmak istemiyorum. Olmaktan da korkuyorum. İşte bu korku uyandırıyor her sabah beni. Bu duyguyu herkes anlamaz, gerçekten. Sadece bir kaç kişi hissedebilir. O hissedenlerse şu an benden uzakta, başkalarına duydukları hayranlıkla, beni takdir etmek için okuyorlar yazılarımı...

Kendimden bahsedeceğim bugün. Biraz izdivaç programlarında kendinden bahsedenlerin konuşmalarına benzeyecek ama, bakalım. Umarım sıkmam. İlk aşkımı anlatarak başlayayım. Ben ilk kez (çocukluk aşkı da diyorlar bunlara) 6 yaşımdayken kapıcımızın kızına aşık olmuştum. Doğrusunu söylemek isterseniz çok güzel tatlı bir kız değildi. Esmer kıvırcık saçları vardı. Yine simsiyah kapkara gözleri vardı. Öyle sarı saçına mavi gözüne gitmemiştim yani. Benim onu sevmemin sebebini gerçek anlamda bilmiyordum. "Aşk nedensiz sevmektir" diyor ya Teoman, işte bu aşkımın sebebini bilmiyordum. Daha önce yazdığım bir konu bu. Orda daha sanatsal da olsa, başka konuya değinmek için de olsa güzel anlatmıştım Nazlı'yı. İsterseniz direk alıntı yapayım.

"...Aşk hakkında, yaşadığım milyon şey varken, ben her seferinde reddediyorum bunları anlatmayı. Çünkü bana göre, 6 yaşımdayken tanıdığım Nazlı'dan sonra yaşadığım her aşk, insanüstücülüğü anlatıyor. İnsan aklının alamayacağı kadar şevk ve duyguyla sevmeyi. Ama gerçek şudur ki; insan doğası gereği insanüstünü yaşayamaz. Bu yüzden de her aşkın temellerini sağlamlaştıran öz kandırımlar vardır. Halbuki şimdi, benim daha hayatımın başında hissettiğim bu sevginin gerçekliğini arıyoruz hepimiz...."
Evet, yazı tam olarak benle ilgili değil. Benden destek alarak yükseliyor ana fikri. Ancak yine de şunu anlatmıştır heralde. Benim "Sebepsiz Aşk"larım Nazlı ile başladı ve Nazlı ile bitti. O yüzdendir ki aşka inanmam.

Aşk konusunda fikirlerim bunlar. Ne kadar duygusal biri olsam da, ne kadar hayata optimist yaklaşsam da aşk ile aynı yolda olduğumuz söylenemez. Aşka inanmıyorum. Bu kafirliğimde belki de sevgi ve saygı konseptlerini öne plana çıkarıyor kişiliğimde. Evet, aşık olmam. Deli gibi etrafınızda dönüp aşkım canım cicim demem. Ama sarıldım mı sevgimin sıcaklığını ve kuşların seslerini duyarsınız. Konuşurken sizi düşündüğümü değil, sizle düşündüğümü anlarsınız. Ve ne olursa olsun, sadıklığımdan da kuşku duymazsınız. Ama bunları göstermeyi de sevmem. Bunu diyip, bütün bunları blogda yazmam da abes oldu ama, içimi döküyorum yalnız kaldım ne yapayım...

İnsanların "liboş" dedikleri türden insanımdır. O yüzden erkekler ne sever beni ne de nefret eder. Ama iyi bir dostumdur. İyi de bir insan. Çünkü zaten insanın kendisine inanırım. Tasavvufun korkunç yanını görmezden gelerek, İslamcıl yaşantısını hissetmeye çalışırım kalbimin attığı her an. Bir garip yaramazım yani inanç konusunda. Siyasette de insana inandığımdan fazla taraf olamam. Özgürlüğüme karışırsanız işleri değişiriz orası ayrı. Ama hangimiz özgürüz ki diyip hiçbir şey de yapmayabilirim. Garip yani. Aslına bakarsanız vereceğim her karar önceki öğünümü ne zaman ve ne şekilde yediğime bakar. Tipik erkek izlenimini de veririm bu şekilde.

İnsanın kendi hakkında konuşması zor. Çünkü kötü konuşmaz insan kendi hakkında. Ama bunu deneyeceğim bu sefer.

Ben... Ben bir kere inanılmaz yalancı bir insanım. Bir yalan uydurur, onu öyle bir yaşarım ki karışınızda, gerçek olduğuna kesin emin olursunuz. Üzüldüğüm konu, benimle vakit geçirmeyi hakeden insanların o yalanları farkedenler olmasıdır. Onları elimden kaçırdığıma üzülüyorum. Elton John'ın Elusive Drug şarkısını dinlemenizi önereceğim şimdi ama gay olmadığıma inanmanız lazım. Bu kadar aşk sevgi liberalizm falan. İyi gay olur çünkü benden.

Bir diğer özelliğim tutucu bir yanımın olmasıdır. Kadın dediğin kadındır. Erkek olmaya çalışmamalıdır. Özgürüm diyip de açık saçık giyinirse, ben o zaman o kadının kendine inancı konusunda ciddi şüpheler duyarım. Ya da özgürüm diyip tek gecelik ilişkilerde bulunursa sürekli, o zaman da namusundan şüphe duyarım. Erkeğin üstün ve güçlü olduğu konular var kadınların üstün olduğu konular var. Çapkınlara özenir de tek gecelik ilişkiler yaşarsa kadınlar, o zaman kadınlıkları kalmaz. Bu durumda da hangi güçle kadınlar erkekler eşit diyebilirler ki? Bence erkeklerin eşit oldukları kadınlar Anadolu kadınlarıdır mesela. Kocası sarhoş eve dönünce elinde oklavayla gecenin bir yarısı o adamı kapı dışı eden kadınlar. Ya da tarlada eşiyle birlikte hamie dahi olsa iş yapan kadınlar. İşte onlar, kadın olduklarının farkında, ve erkeklere üstünlüklerini görünüşleri ile değil, karakterleri ile sağlayan insanlardır gözümde. Haydı kızlar gelin anlaşalım. Bazı şirketlerin çıkarları uğruna bazı duygularınızın manipüle engelleyeim.

İşte böyle garip bir adamım. Bunları söyleyen adamın hayatı kesinlikle benimki gibi olmamalı. Şayet bir çok ilişkim olmuştur. Bu apaçık iki yüzlülüktür. Ve kötü huylarımdan biridir.

A, mesela kıskançımdır. Ne kadar bir çok kız arkadaşım bunu kötü huy saymasa da, bir erkek kız arkadaşıma yan gözle bakarsa... İşler kızışır. O yüzden kız arkadaşlarım etrafımda açık giyinmeye korkarlar zaten hafiften.

Gece kulüplerini sevmem. Zevk alamam. Bu ezikliğimden değildir, sadece hoşlanmam. Herkes nasıl kolayı sevmiyorsa tüm genç erkekler de gece kulüplerini sevmek zorunda değil. Bakın arkadaşlar, ciddi şüphelerim var, bence gece kulüplerinde beyinsel aktiviteler ile ilgili sağlam deneyler yapılıyor. Çünkü bana sorsanız, deseniz ki bir insan nasıl abondane edilir ve hayattan zevk alamayacak hale getirilir, ben ona deli gibi yüksek desibelde bası güçlü ve sert şarkılar dinletir, sürekli gözlerine fenerle ışık tutar, ucuz içki içirir ve fiziken efor sarfettiririm. Başka türlü beyin işlevini yitiremez çünkü. Ya gerçek anlamda birileri deney yapıyor üzerimizde, ya da bu bir ayin. Gece kulübündeyken sesin olmadığını varsayarak bakın bir kere insanlara, ne dediğimi anlayacaksınız. Hatta bazı arkadaşların ne kadar komik olduğunu da göreceksiniz. Ha seveni vardır, orası ayrı. Ben sevmiyorum ve bu şekilde görüyorum. Ayrıca kesinlikle boykot ettiğim de yok arada sırada arkadaşlarımla giderim, eğlendiğim de olmuştur (genelde yurt dışında. çünkü Türkiyedekiler baya garip)

Eğlence anlayışım sohbete dayalıdır. Sohbet edebildiğim herkesi severim. Ortam fark etmez, ister komik olsun ister derin, her türlü sohbet beni mutlu eder. Hele de güzel bir yemek varsa sohbet sırasında masada, demeyin keyfime. Basit biriyim yani. Tipik Türk erkeği. Gurur da duyarım hani bu özelliğimle.Yaşıyoruz ama böyle ışık hızında yaşamamız lazım değil diye düşünürüm. Anı sindire sindire yaşamalıyız. Ve yaşadığımız anıların bir anlamı olmalı. Yoksa boşu boşuna gençliğimizi geçirmiş oluruz. Hayatta her şey bir tecrübedir. ve her tecrübe iyidir. Yok yok, vazgeçtim. "Her" tecrübe iyi değildir.

Kapanışı da konsepte uyarak bu aralar moda olan izdivaç programlarındaki gibi kapatayım bari.

Yani şimdilik söyleyebileklerim bunlar. Eğer varsa aklı başı yerinde, evi olan, aylık geliri olan, 35-45 yaşları arasında sarışın güzel bir bayan, beklerim.Gelsin konuşalım. Bakalım belki bir çay içeriz.

Kendinize iyi bakın dostlarım. Fazla bile konuştum kendim hakkımda. Öpüyorum hepinizi.

Liboş ve Yiyişmek

Dün yazdığım fazla itibar görmedi. Müneccim değilim istatislikler sayfası var bloglarda. Yani kimin neyi okuduğunu görebiliyorum. Yani, tam olarak değil ama, yine de korkun web aleminden. Bu işler baya sakat. Bizim bir arkadaş var, her webcam'i sen farketmeden çalıştırabiliyor mesela. Umit ediyorum ki ben giyinirken falan açmıyordur. Hem onun hem benim iyiliğimiz için...

Yine geçen yazımla ilgili yorumlara baktığımızda eğlenmişsin diyenler oldu. Yani komik, gülerek okuduk falan. Okuyun tabi deniyoruz her türlü yazıyı. Güldüyseniz her gülücük bir avantaj bana. Rahatım o yüzden. Bir de yıkmak isterken yapıcı olan yorumlar var. Kötü, olmamış gibi. E be güzelim, olmamışsa olsun diye uğraşacağımız belliyken beni daha kötü hale düşürmek için neden olmamuş dersin ki. Ben mesela çok güzel olmuş derim bok gibi bir yazıya ki düzeltmesin o yazıyla herkese gitsin hava atsın. Bunu bana yapanlar da var farkındayım. Ama onlarla bunu düşünebildikleri için arkadaşım. Diğerleri ile de beni daha iyi kıldıkları için arkadaşım.

Ben bu satırları yazarken evinde deliler gibi sevişen arkadaşları kınıyorum. Adam gibi işiniz neyse yapın sonra oturun Barcelona maçı var onu seyredin. Biliyorum ordasınız ve bu yazıyı yazdıktan sonra sazan gibi nerden biliyorsun diyeceksiniz.

Aha. Buldum konuyu. Hem de yine bel altı bir yerden buldum. Bugün insanların düşüncelerini ve yedikleri haltları öğrenmenin en kolay yolunu anlatacağım sizlere.. Az Sonra!

Yok. Vazgeçtim. O konuda yazmak istemiyorum. Kısadan sadede gelelim. Gidin avınıza "bir şeyin mi var?" "sanki bir şeyler saklıyormuşsun gibi, ben anlarım " tarzında bir iki sıkın, hemen "yok ya, sadece biraz.."la konuya girer.

Şimdi asıl konuya girelim.

Bir iki arkadaş farkınyaım ki, yapmacılıktan haz almıyoruz ve bunları blog olsun diyalog olsun bir şekilde yansıtıyoruz insanlara. Ama emin olun, çoğu isyankardan daha ötedeyim ben. Götüm kalkık çünkü. Yok o yüzden değil. Ben milletin "liboş" dediği tarzda bir insanım. Yani bakış açımı değiştirebiliyorum. Bir gün tikky olup, diğer gün Radyo Alaturka dinleyebiliyorum. Bu da şöyle bir bakış açısı oluşturdu bende, insanlar karakterleri kadar hayata etki yaratırlar. Yani, hali hazırda belli bir sosyal güç vardır. Bir gündem vardır yani. Sürekli bir gündem oluşabilir. Ancak oluşan gündemi yine sosyal gücü olan insanlar belirlerler ve bizim düşünen ama bu güçten yoksun insanlarımız da öylece bakıverirler. Anlamayanlar için bir kumaca hikaye yazayım:

Ayşe okulun en popisi yüksek kızıdır. O kadar yüksektir ki, popisi yüksek mehmet onunla ne yapsa etse yiyişemez. Amaç budur çünkü. Yiyişmek. Selim, okulun o kadar popisi yüksek olmayan bir öğrencisidir ama yine de Mehmet ile ilişkileri iyidir. O, okulda soyokültürel aktivitelerin bağlacıdır. Ancak malesef karaktersizdir. Böyle tipler vardır. Herkesle takılırlar, ve sürekli her şeye uyum sağlama çabası içerisindedirler. Bu insanlara toplum içinde "liboş" denir. Allah! Farkettiniz demek...

Neyse okula geri dönecek olursak; Mehmet ve Selim'in yok saydığı bir Kamuran vardır. O Kamuran yok mudur o... Okulun pipisi, pardon popisi en düşük öğrencilerinden biridir. Ancak Kamuran içindeki karateri kendine saklamaktadır. Düşünceleri kesinlikle net, ve amaçsızdır. Yine de her erkek gibi o da Ayşe ile yiyişmek ister. Ama olmaz. Çünkü poposu o kadar, ay pardon popisi o kadar yüksek değildir.

Bu noktada konunun Ayşe ile hiçbir ilgisi olmadığını belirtmek isterim. Sadece "yiyişmek" sözcüğünün iğrençliğini ve ezikliğini göstermek için kattım hikayeye. Sonuç olarak Kamuran bir şey düşünür, yansıtır, karakterini ortaya koyar. Selim bu fikri alır Mehmet'e yollar. Mehmet de Ayşe'ye koyar. Bu durumda kazanan yine Mehmet olmuş, kazanamayan Selim olmuş, kaybeden de Kamuran olmuştur. Ya da tam tersi...

Demek istediğim, oyunu kurallara oynamak gerçeği her zaman vardır. Buraya bir özlü söz söylemek gerekirse "Güneş balçıkla sıvanmaz" ya da "Her kuşun eti yenmez" diyebiliriz. Demeyedebiliriz. Alakasız çünkü. Onun yerine şunu diyelim de sindirmeye çalışın. Sosyokültürel hayatın piyonları hareket etmeden, bu vezirden ne köy olur ne kasaba. Ama piyon piyondur, vezir vezir. Ve bu oyunu oynayan insanlar asla vezirlerini piyonlarına feda etmezler.



Off bu yazı o kadar ergen içerik dolu ki içim bayıldı yemin ederim. Zaten bugün dünyanın en zorlu orucunu geçirdim heralde. Dün akşam da sabahladım. Güzel güzel sıkıcı şiirlerimi yazdım. İnsanın kendini bilmesi iyi bir şey tabi. Haydi kendinize iyi bakın anacığım!





Not: Mübarek Kadir Geceniz hayırlara vesile olur inşallah :)


Küçük Not: İlk konuyu kısa keserek ne kadar boş konuştuğumu kanıtladım evet.


Büyük Not: Sevişen çifler ayrılabilir. Yalnız bu yazıdan sonra bana mesajla küfretmek yasak.


Son Not:
Bir arkadaşım geldi amacın yok dedi.
Bir arkadaşım geldi bir şey oluşturmuyorsun dedi.
Bir arkadaşım geldi senaryo yaz dedi.
Bir arkadaşım geldi egoist yazıyorsun dedi


Ben de bu yazıyı yazdım. Saygılar.

Erkeklerin Aitlik Arayışı ve Ateistler

Selamlar. Dün sinirliydim, adam gibi düşünerek yazamadım. Yazmak da istemedim. Ne yapalım. Olan oldu artık yapacak bir şey yok. İkimiz de kalbi temiz insanlarız bir şekilde yollarımız yine kesişecektir...

Yine pskoloji ile uzaktan alakalı olan insanlar bilirler Freud'un kadınlara inanılmaz derecede küçümser baktığını. Cinsel organlarının olmamasına bağlar Freud kadınların bu sözde ezikliğini. Yanlış bilmiyorsam eğer, erkeğin penisine sahip olmadığı için kadın eziktir ve bu yüzden hep erkek baskın karakter olmuştur. Tarihte erkeklerin baskın karakterler olduğu bir gerçek, ancak kadınların ezikliğinin sebebi de bu olamaz bence. Ama bu benim inanmak istemediğim bir konu. Şayet kendi içimde bir anti tez üretemedim daha. İstisnalara dikkat etmezsek gerçekten de penisi olan insanlar dünyada biraz daha baskın duruyorlar. Bakınız eşçinseller ve travestiler. Yani erkek fizyolojisine sahip olup da kadın gibi yaşayanlar. Dünya üzerinde ben hiç bir erkek bilmiyorum ki bir eşcinsele "ulan ibnenin sözüne güvenen millete götünü verirdi" demeden bir tartışmada haklı çıksın. Bu konuda ben eşcinselleri çok avantajlı buluyorum. Onlar, erkeklerin fizyolojisine, gücüne sahip ama kadınların da manipülasyon yeteneğini elde etmiş, süper güçlü canlılar. İnsan ötesi. Hatta bir günü cyberborglar olur da dünya makinaların egemenliğine geçerse ciddi bir eşcinsel direniş gücü de oluşabilir :))

Şaka bir yana, gerçek anlamda Freud'un bu tezine bir antitez bulamadım sadece kendim düşünerek. Belki çoktan bulmuştur biri de yazmıştır bilemem ama ben bulmadım. İlham veren insanlar, belki burda durup bana yardım etmeyi düşünürseniz memnun olurum. Şayet ilerde dünyanın eşcinsellerin eline geçmesini hiç istemem :)

Eşcinselliğin oluşumu hakkında kafamda en ufak bir mum ışığı dahi olmadığı için burdan devam etmek istediğim yere devam edemeden, asıl noktaya doğru yatay geçiş yapıyorum.

Evet, Freud'a göre penisi olan erkekler kadınlardan daha üstün. (bknz Freud) Peki erkekler > kadınlar. Anladık. Eşcinseller > erkekler. Onu da anladık. Ama erkekler = erkekler mi? Hayır. Onun gerçeği de şöyle erkekler > erkek, ya da daha çok erkek > daha az erkek. Yani ortamda ne kadar ter kokusu varsa o kadar iyi. Burdan güreş sporunu "çok pis bir spor millet terliyor duş almadan güreşmeye başlıyor" diyerek bırakan babama selamlar yolluyorum. Söylemek istediğim şey aitlik duygusu. 

Bakın kızlar, burda size yine bir koz vereceğim. Bir erkeğin işbirliği yapmak istemesi ile bağımsız hareket etmesini penis boyuna bağlayan bir sürü pskolojik kuram var. Yani benim gibi sürekli erkeklerle takılan tiplerin penis boyundan şüphe edebilirsiniz. heheh amma penis dedim ya :)) Kendime laf atarak ne kadar kendimle bağışık olduğumu da kanıtladıktan sonra aitlik duygusuna geri dönebilirim. 

Aitlik duygusunu açıklamak için parmaklarımı yormak istemiyorum şayet isminden de oldukça anlaşılır olması gerekli bence. Ait olmak istiyorlar yani bir gruba! Bu durumun en güzel örneği futbol. Bakın kızlar erkekler o ter kokusu içinde hoplayıp zıplamak için de 22 kişinin bir topa göz dikip bir cizgiden geçirmesini görmek için de futbolla yatıp futbolla kalkmıyorlar. Onlar bir gruba ait olmak için gidiyorlar. Bir saf tutmak, toplumu ilgilendiren bir olaya şekil verebilmek için istiyorlar. Yani bilin ki bir erkek bu kadar takımına bağlı ise bir gruba ait olmak için istiyorlar.Daha fazla güç için. Daha çok erkek, daha güçlü erkek olabilmek için. 

Şimdi bunları dedikten sonra kadınları boşvereceğimi sanıyorsanız yanılıyorsunuz. En başta penisiniz yok bir kere. Freud'a göre 1-0 malup başlıyorsunuz zaten. Ben öyle düşünmüyorum. Bence kadınlar da erkekler kadar sağlam bir sisteme sahipler. Sadece daha sessiz çalışıyor. Kadınların bir aitlik duygusu yok mu? Var elbette. Ve bana göre bu aitlik duygusunu da erkeklerin üzerinde sahip oldukları manipülasyon yetenekleri ile ortaya koyuyorlar. Yani kadınlar kendilerini en güçlü kılacak erkekleri arıyorlar. En basidinden, bir kadın erkeği seçerken neye bakıyor? 1-fiziksel güç, 2-seksüel verimlilik 3-bağlılık. Bunlara başka şeyler eklenebilir bunu NatGeo'dan tut bir çok kitapta okudum. İsteyen araştırabilir. Bu üç özelliğe göre kendi fiziksel ve yaratılış özelliklerini kullanarak en iyi eşi bulmaya çalışıyorlar. Şimdi bunları söylerken farkettim ki, ben de Freud kadar olmasa da baya ırkçıyım ya.. Gittim kadının her şeyini yine erkeklere bağladım. Tü tü tü. Ayıp ettik. Haksızım ama bu konuda kendim biliyorum, sadece okuyucuda bir fikir üretsin benim amacım. Yoksa kadınlar = erkekler. Bu konuda kesin olalım ;)

Şimdi gelelim her yazımda olduğu gibi bu yazımdaki soru işaretine. Soruyu sormak için öncelikli ortamı hazırlamam lazım. Şu ana kadar fena gitmiyorum. İnşallah devamı da iyi olur.

Evet, Freud'un kadın erkek farklılığını anlattığıma göre, üzerine aitlik duygusunu anlattığıma göre anlatmam gereken son bir konu kaldı ki, aitlik duygusunun eserine rastlayamadığım, çok güçlü görünseler de güçlerinin gözlerini kapamalarından geldiğine inandığım bir kesim insana. Ateistlere. Eveeet.. Sen tut penis menis de, sonra işi dine bağla.. Valla çok sevdim bu şekilde yazılar yazmayı ..

Ateistler insanın yapısına aykırı davranırlar. Onların ne bir aitlik duyguları vardır ne de penisleri dermişim... Yok penisleri olabilir de konuyla alakası yok şu an. İnsan, yapısı gereği Allah'a inanır. İnanmazsa kendi hayatını sorgular ve hayatın anlamını kaybeder. Bakın ilerde belki bu konuyla da ilgili yazarım ama şundan emin olun dünyada en rahat ve en mutlu yaşan insanlar inancı olan insanlar. İster Allah olsun, ister makinalı tüfek ister "the Secret" olsun ister "Victoria's Secret", farketmez. Eğer insan dünyaya gelişinin sebebini böyle bir güce bağlayabilirse ve buna inanırsa en mutlu ve en rahat şekilde yaşar. Bakmayın siz agnostiklere. Onlar herşeyi sorgular, benim gibi. Biz zaten az bir kesimiz. Bazıları ya sorguluyor gibi yapıp hiçbir şeye inanmıyor, ya da sorguluyor gibi yapıp her şeye inanıyor. O yüzden, ateist insanları anlamakta güçlük çekiyorum.

Bu insanlar genelde en bağımsız ve güçlü insanlar oluyor. Bazı bloglara ya da kaynaklara göre bu insanların satanistler olduğunu okuyabilirsiniz ama bence değiller. 

Şimdi gelelim sorumuza. Ateist insan insansa, hayatta kalabilmenin şartını yerine getirmek için bir şeye inanması gerekiyor. Bu Allah olmazsa ne olur? Bakın gelip bana Ateistler sadace Allah'a inanmıyor başka şeylere inanabilir demeyin, cahilliğinize bağlarım işi. Eğer hayatta hiçbir şeye inanmıyorsanız, nasıl hayatta kalabilirsiniz ya da neden kalırsınız? Yoksa sadece kendilerini mi kandırıyorlar? 

Ateist ile tartışmak cahil bir insanla izafiyet teorisini tartışmaya mı benzer yoksa inanan bir insanla tartışmak birinin karısıyla yattığını yüzüne söylemeye mi benzer? Haydi düşünelim bakalım. Geri dönümleri merak ediyorum...

Yine uzun bir yazı oldu. Belki Blog Yazısı 4'ten bile uzun olmuş olabilir. Umarım beğenmişsinizdir.. Bu arada herşeyi kapatmadan önce belirtmek isterim ki gerçek anlamda kadın erkek eşitliğine inanıyorum. Blog Yazısı 1'i okursanız benim insanlara inandığımı görürsünüz. Erkeklere değil. Korkuyorum çünkü bu konular, din siyaset ırkçılık falan fazla tartışılabilir konular değil.


Ayrıca kadınların eşcinselleri neden bu kadar sevdiğini de anlamış değilim. Aslında teorilerim var, ama hala ne kadar lezbiyen ilişkiler bilinç altı pskolojisi altında erkeklere çekici geliyorsa da bir kadının beni beğenmediğini ve bu yüzden kadınlara ilgi duyduğunu düşündüğümde sinir olmuyor değilim. Gerçi dünyanın çoğu yerinde (tabiki türkiye hariç) kadınlar ve erkeklerin eşcinsellerle olan ilişkileri TV'de gördüğümüz kadar değil. Toparlamıştım yazıyı, bozuyorum...

Kendinize iyi bakın pampişlerim.

Yazarın İtirafı

Selamlar, yine ben. Son yazılara tepkiler oldukça iyi. O yüzden biraz havaya girdim denilebilirdi aslında bu yazıdan önce, ama malesef bir olay geldi ki başıma bugün, yazacağım konuyu da tarzımı da değiştireceğim. Yoksa yeni dönem aile ilişkileri ve Freud karışık bir şeyler girecektim yine... Ama yok. Sinirlendim, ve bütün konuyu değiştiriyorum. Şimdi odasında Justin Bieber posteri bulunan genç arkadaşlarımız kulaklarını iyi açsın ve dinlesinler beni. Şirinleri falan göremeyeceksiniz siz! Çünkü emin olun onlara da aşık olup her şeyi berbat etmeyi başarırdınız!

Budur abicim! Aferin televizyona! Geçen yaşlıca bir adam çıkıp Deccal'in televizyon olduğunu söylediğinde baya mantık katıp buna anlam vermiştim kendimce ama bu açıdan hiç düşünmemiştim. Sen gel, küçücük çocuğa gözlerini açar açmaz televizyon karşısında aşkın iki insan arasında meydana gelen karşı konulmaz sevgi olduğuna inandır. E tabi bütün dizilerde karakterlerin ya aşkı ya sevişmesi ya da kavgası ele alınıyor. Haliyle bizim 6 yaşında daha ergenliğe girmemiş bir çocuğu alıp televizyon karşısında bunları gösterirsen, bu fıdıman da ilerde milletle sevişerek aşkı arayan bulamayınca da kendisiyle ve etrafındakilerle kavga eden biri olup çıkar. Karşıyım kardeşim yeni nesil aşklara!

Aşk kavramınız yanlış farkında değilsiniz. Aşkın en en en en en en en kötü halidir insana karşı olanı. Milyonlarca insan Hitlere aşıktı II. Dünya Savaşından önce. Bir insana aşık olmak demek tüm benliğini ona emanet etmek demektir. Etmeyin kardeşim! Niye ediyorsunuz? Siz sizsiniz. Benlik benlik. Neyi değiştirme çabası içerisindesiniz?! Aşk her şeye duyulur. Davaya aşk benim en sevdiğimdir. Bu zamanlarda sıkça verdiğimiz şehitler vatana olan aşkları sayesinde hayatlarını feda ettiler mesela. Bizler de o vatanın parçasıyız. Aşk her şeye duyulabilir yani. Yeter ki bunu hissedip gerçek anlamda kendini feda edebilecek bir yapı olsun arkasında.

Peki ben bu hale nerden geldim? Neden aşka böylesine gerçekdışılığa itiyorum? Bilmiyorum galiba dersem yalan olur. Hokkalı bir yalan hem de. Bana da televizyonda öğretilen aşkı bir kere hissettim dedim, sonra sevgiyi keşfettim. Bu sefer de bir arkadaşıma aşık oldum. Yanlış anlamayın, ilişki babında aşık olmadım. Onla arkadaşlığıma aşık oldum. Ama gel gör ki bu sefer de arkadaşa aşık olunmayacağını anladım. Bilmiyorum. Kafam çok karışık çünkü ne yapmam lazım bu sefer ben de bilmiyorum. Hayatıma ilham olan insanlardan birini kaybettim çünkü aşklarımızın temelleri farklıydı. İnsanları kaybetmek bu kadar kolayken ben onu kaybetmek istemiyorum. Ama kısmetse de kısmettir. Bakalım ne olacak...

Bu arada bir noktaya daha "değinmek" istiyorum. Beni insanlığı ilişkileri sürekli sorulayan ergen konumuna sokmazsanız sevinirim çünkü değilim. Ben herkesin kendi hayatının kendi içinde mükemmel olduğunun farkındayım. Yani geçen yazımda sövdüğüm Hilal Cebeci'nin arkasında durmak için zaman harcayabilecek insanların da, gece kulüplerinde kızları kaldırmayı başarı sayanların da kendilerince haklı olduklarını kabul ediyorum. Hatta bu hayatların yanlış olduğunu kesinlikle reddediyorum. Yazdıklarım kıskançlıktan değil, sadece sorgulamaktan. Ben gördüğüm her şeyi sorguluyorum, aklıma takılan şeyleri de buraya yazmak istedim.

Bu yazıya belki daha sonra bir şeyler ekleyebilirim çünkü bu iyi bir ara geçiş yazısı oldu. Duygularımı açtım millete gece gece.. Kısmetmiş demekten başka bir çaremin olmadığı duygularımı...

Hilal Cebeci

Bana ilham olan insanları çok seviyorum. Onlar beni sevmeyebilir, ama ben onların düşünceleriyle kendi fikirlerimin oluşturdukları senfoniye bayılıyorum. Bence insanlık gelişecekse bu ilham olan insanlar sayesinde gelişecek. Onlara bu kadar iğrenç konulu bir yazıda yer verdiğim içinse kendimi birazcık suçlu hissediyorum...

Geçen yazım (tabiki reklam yaptığım için) diğerlerine oranla çok daha fazla okundu. Aslında bunu biraz da ben istedim çünkü insanların arada sırada hayatlarını sorgulayıcı sorular sormasını istiyorum. Belki neden yaşadıklarını ve nasıl yaşamak istediklerini bu sorular sayesinde anlarlar. Belki diyorum çünkü dindar insanlar dışında (ki bana din asla yeteri kadar "hayat amacı" olamamıştır) bu sorulara cevap vereni bulamadım. Hatta bazıları buluyor amavardıkları sonuç intihar olduğu için ve hayat aslında ne kadar da fark etmesek zevk dolu ve bu zevki ve sevenlerini bırakmaya cesaretleri yetmiyor.

Bu sefer ne hakkında mı yazacağım? Bu sefer kısa bir yazı olmasını istiyorum çünkü bu ekstra bir yazı. Dün sabah yazmam gereken yazıyı geciktirince bu akşama böyle ekstra bir yazı çıktı ve zorunluluktan yazıyorum. Hani amacım benim bu tarz yazıları öğrenmek olduğundan.. Neyse sonuç olarak konuyu görünce "bu ne yaa saçmalamış!" demeyin. Konum şudur: Hilal Cebeci

Bu kadın haddinden fazla rant elde etti. Gerçekten. Sinir bozucu oluşunu geçtim hani kadın güzel falan da değil. Ama tabiki haddinden fazla düşünen ben gibi insanlara çok şey gösterebilir. Ben arkadaş aralarında hep kadınların erkeklere oranla daha güçlü olmalarını sağlayacak bir özelliklerinin olduğunu söylerim. Çoğu kız arkadaşım reddeder, bir kısmı da üzülerek kabul eder. Bunun adı manipülasyon. Kadınlar erkekleri fiziki açıdan inanılmaz bir manipülasyon yeteneği ile dünyaya gönderilmiş. Şimdi reddeden arkadaşlar diyor ki erkekler de kadınları manipüle edebilir. Bunu küçük bir hikaye anlatarak açıklayacağım. Açık kulaklarınızı geliyor:

Ayan adında bir balıkçı varmış. Balık yemeyi çok seviyormuş. Ama özellikle ay adıyla bilinen bir balığı çok seviyormuş. Bu yüzden onun beğeneceği yemleri hazırlanıp avlanıyormuş. Bu ay denilen balık da çok lezzetli ve takdir edilen bir balıkmış. Bir gün denizde yüzerken çok sevdiği bir yemeği gömüş. Onu ısırayım derken kanca yanağının içinden geçivermiş. Ayan, ay ve geri kalanlar mutlu mesut yaşamışlar.

Şaka bir yana burda Ayan'ın kadını Ay'ın da erkeği temsil ettiğini anlamayanlar bu blog'u kapayabilirler. Peki ben bu kadar kaba mıyım? Hayır. Hilal Cebeci'ye devam.

Hilal Cebeci o çirkin suratı ve idare eder vücudunun altında gerçekten belli bir kesimin farkettiği zekaya sahip. Bu kadın o resimlerden önce kim tarafından biliniyordu Allah aşkına? Ben bilmiyordum şahsen. Resimlerini koydu bizim malesef hali acınacak durumda olan erkeklerimiz de bu yeme öyle bir atladılar ki bir kaç günde bu güzide hanım efendinin iki yüz binden fazla takipçisi oldu Twitter'da. Şimdi her yerde konserler veriyor ve neredeyse herkes biliyor. Aferin Cebeci. Tebrikler. Ben arkandayım. Dua et ben arkandayım yoksa o iki yüz bin kişiden biri arkanda olsa Allah muhafaza Cübbeli Ahmet Hoca'mızın önerilerine aksi gidebilirler. (bkn. Cübbeli Ahmet Hoca)

Tabi böyle dedim ama kimseyi de aptal yerine koymak istemem. O takipçilerden bazıları benim arkadaşlarım ve o arkadaşlarımdan bazılarının ne kadar adam gibi adam olduklarının ve olan bu rezaleti takip edip onla dalga geçmek için takip ettiklerini biliyorum.

Aynı zamanda Hilal Cebeci'ye laf eden kızları da kınıyorum. Bu şekilde kendinizi küçük düşürüyorsunuz farkında değilsiniz.

Son olarak da, Hilal Cebeci'ye yazdığım bir şiir ile yazımı kapatmak istiyorum. İyi geceler pampişleriiim! :)


Ona kalsa,
sabah akşam bahçeleri sulayacağız.
O hortum benim,
şu hortum senin,
birbirimizi kırbaçlayacağız.
Hilal Abla unutma!
O resimlerin hesabını soracağız!


Not: Bugün programında liselerde felsefe okutulmamasını kınayan Mehmet Demirkol'a da öpücükler yolluyorum.

Ekstra Not: Hilal Cebeci gibi birine niye kafa yordun diyen zihniyete de aşık olduğu son karakteri hatırlatıyorum.