Tuzluk

Günlerimiz sayılı. Tuzluktaki tuz taneleri gibi mesela. Şu an epey fazla görünseler de sonsuz diyemeyiz ne yazık ki. Ve daha acı olanı da o taneleri saçma sapan yerlere bırakmayı alışkanlık haline getirmiş olmamız. Bazen çorbamıza, bazen içkimize, bazen yanlışlıkla masamıza hatta üstümüze başımıza döküyoruz o taneleri. Bazen de yemememiz gereken bir yemeğe boca ediyoruz onları. Sonrasında pişman oluyoruz belki de. Ki pişmanlığın en saçma duygulardan biri olduğuna inanmış biri olsam da etrafımda pişmanım diyen insanlar görmüyorum diyemem. Hazır pişmanlık demişken pişmanlık yoktur, ders almak vardır derdi biri. Hatırlayamadım ama şimdi kimdi. Neyi hatırlıyorum ki zaten? Hiçbir şey olmamış gibi şu an. Sanırım sonunda reset attı zihnim.

Çok güzel bir başlangıç yaptım kendimce şu son günlerde. Ufaktan yeni bir hayat, yeni alışkanlıklar, yeni arkadaşlar edindim. Bambaşka bir şey oldu şu hayat benim için. Ne kadar görsen de her zaman görecek bir şey daha varmış, bir daha anladım. Hani boksörler filan uzun bir koridordan geçer ya ringe çıkmak için, işte o koridordan çıkmış gibi hissediyorum. Daha başlamadı bile hiçbir şey. Tamam karanlıktı, bir şey göremiyordum ve inanın çok hata yaptım. Hem de tekrar tekar, bile bile. Ama pişman mıyım? Tabi ki değilim. Günlerce o koridorun sonundaki ışığa doğru bazen süründüm, bazen koştum, bazense ağır ağır umursamazca yürüdüm. Yoruldum, yara aldım, yok abi bu koridorun sonunu getiremeyeceğim de dedim. Doğru düzgün görmesem de işte dünyanın en güzel kadını dedim saçma sapan insanlar için. Güvendim, güvenimi boşa çıkardılar. Güvendiler, güvenlerini boşa çıkardım. Ama en zoru o koridorun son kısmı oldu. O neydi be öyle. Duvarlara çarpa çarpa, kafa göz darmadağan attım kendimi o koridordan. Daha maça çıkmadan dayağımı yedim yani temiz bir şekilde. O reset atma olayı da sanırım o ara oldu.

Şimdiyse ortalık fazlasıyla aydınlık. Gözlerimi acıtıyordu bu aydınlık ama alışıyorum sanırım zamanla. Etrafımda bir sürü insan çığlık atıyor, bağırışıyor. Şakalaşıyor, birbirlerine ikram ediyorlar. Arkama bakıyorum, kapkaranlık bir koridor. Yüzümde sadece bir tebessüm var. Sonra da önüme bakıyorum; biraz umutla, biraz endişeyle biraz da ne yapacağını bilmiyor olmanın verdiği mallıkla gülüyorum bu sefer. Hayır tebessüm değil, yarılıyorum bildiğin. Bence çok eğlenceli olacak. Çünkü tuzluğum hala yeterince dolu ve bu sefer tuz tanelerim gitmeleri gereken yerlere gidecek sanırım. Daha dik duruyorum artık, yüzümde yine bir gülümseme. Hep güldüm zaten ben. Gülmeyeceğim de ne yapacağım allah aşkına? Şu an sadece ihtimaller var tabi ki. Ne olacağı belli değil ama neticede ihtimaller havuzunda yüzmek değil de ne şu hayat?